fbpx

Γιατί το 608 είναι η μοναδική μου αγάπη και παντοτινή!


Αν είσαι κάτοικος Γαλατσίου, Πατησίων, Κυψέλης, Βικτωρίας, κέντρου, Ιλισίων ή Ζωγράφου ή αν πάλι δηλώνεις φοιτητής του Μετσόβιου Πολυτεχνείου ή του Καποδιστριακού, τότε ΔΕ γίνεται να μην ξέρεις το 608, το πιο περίφημο λεωφορείο της Αθήνας. Ή τέλος πάντων, να μην έχεις υποπέσει στην ανάγκη του τουλάχιστον μία φορά, για να πας κάπου.

Αναμφίβολα από τα πιο famous λεωφορεία, ίσως και ένα από τα πιο χρήσιμα, μιας και καλύπτει μεγάλη απόσταση εξυπηρετώντας κόσμο από πολλές διαφορετικές περιοχές.

Τι είναι όμως αυτό που το κάνει ξεχωριστό; Οι επιβάτες; Η διαδρομή του; Το μέγεθός του;

Πάμε να δούμε 3 βασικούς λόγους για τους οποίους το 608 θα είναι για πάντα το… αγαπημένο μου μεταφορικό μέσο και είμαι βέβαιος πως αν το έχεις κι εσύ στην καρδιά σου, θα ταυτιστείς απόλυτα:

#1 Οι επιβάτες του δε σε απογοητεύουν ποτέ

Όλοι διαφορετικοί, όλοι μοναδικοί, ωστόσο κάποια χαρακτηριστικά τους είναι αρκετά παρόμοια. Τι σου πρωτοέρχεται όμως εσένα στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη «συνεπιβάτης»;

Προφανώς και οι πρώτες σκέψεις σου έχουν να κάνουν με όλους εκείνους τους τρελούς, περίεργους και σπαστικούς τύπους που είχες την τιμή να γνωρίσεις, καθώς και τις αξέχαστες στιγμές που έζησες μαζί τους, μέχρι τελικά να φτάσεις στον προορισμό σου (ή μέχρι να το κάνουν εκείνοι).

Αυτές τις κατηγορίες λοιπόν θα σου αναλύσω.

Ξεκινώντας φυσικά με τον πιο common άνθρωπο, τον τύπο επιβάτη που 9/10 φορές θα είναι άνω των 65. Και φυσικά αναφέρομαι σε δύο συγκεκριμένες συμπεριφορές του.

Αρχικά, όταν θέλει να κατέβει, προετοιμάζεται δέκα στάσεις πριν και φροντίζει να σε ενημερώνει γι’ αυτό κάθε αναθεματισμένο λεπτό (κοινώς στα ζαλίζει), να σε σπρώχνει και ενώ το λεωφορείο είναι… πίτα, να σου λέει: «Νεαρέ θα κατεβείτε;». Κι εσύ ΠΡΕΠΕΙ εκείνη την στιγμή είτε να εξαφανιστείς είτε να καβαλήσεις την οροφή του 608, για να ‘ναι ο γεράκος «πρώτο τραπέζι» στην πόρτα.

Λογικό να θες να τον ξεκινήσεις στα βρισίδια, μιας και ήρεμα μιλώντας κι εξηγώντας του ότι δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεται, όταν έρθει η στιγμή να κατέβει ΘΑ ΚΑΤΕΒΕΙ, δεν χαμπαριάζει… Ωστόσο πρέπει να φανείς ψύχραιμος και να μη δώσεις καμία απολύτως σημασία!

Συνεχίζοντας, δε θα μπορούσα να παραλείψω το δεύτερο είδος επιβατών αυτής της ηλικίας, που αφορά τους «ανήμπορους» παππούδες και τις «καταταλαιπωρημένες» γιαγιάδες.

Μπαίνεις λοιπόν 9 η ώρα το βράδυ στο 608 από Ζωγράφου και θες να κατέβεις Σύνταγμα. Μιλάμε για μια 20λεπτη απόσταση και μιας και το λεωφορείο τέτοια ώρα είναι μισοάδειο, επιλέγεις να πας να καθίσεις σε μια από τις πολλές (πάρα πολλές) ΑΔΕΙΕΣ θέσεις. Όλα καλά κι όλα ωραία, εκτός αν στην ίδια στάση με εσένα μπει και καμια ηλικιωμένη κυρία. Εκεί το πράγμα στραβώνει…

Κατά πάσα πιθανότητα είναι ΠΑ-ΝΕ-ΤΟΙ-ΜΗ για μάχη σώμα με σώμα. Ναι, εσύ φταις που στρογγυλοκάθισες και ΤΗΣ ΕΦΑΓΕΣ ΤΗ ΘΕΣΗ! Τι σημασία έχει που υπάρχουν άλλες τόσες κενές σε ολόκληρο το λεωφορείο; Το «Κοπελιά, μπορείτε να σηκωθείτε να κάτσω σας παρακαλώ, γιατί πονάει η μέση μου;» δεν το γλιτώνεις.

ΜΗΝ το διανοηθείς καν! Όχι! Αντίρρηση; ΟΧΙ! Ευγενικά, όμορφα κι ωραία: «Παρακαλώ κυρία μου, καθίστε». Να λήξει εκεί το θέμα, να μην πάει παραπέρα, γιατί ένα είναι το σίγουρο: το δίκιο σου ΔΕ θα το βρεις!

Kαι για να κλείσω το κομμάτι των επιβατών, σε πάω σε μια κατηγορία που αφορά όλες τις ηλικίες. Α, κι αν ανήκεις κι εσύ σε αυτήν, να ξέρεις σε μισώ. Λιγάκι.

Χρησιμοποιώντας καθημερινά το 608, έχουν υπάρξει ουκ ολίγες φορές που έχω ξεχάσει τα ακουστικά μου σπίτι λόγω βιασύνης. Λάθος. ΜΕΓΑ λάθος. Μια τέτοια μέρα σαν αυτή ευελπιστώ να μην πετύχω εσένα τύπε, που αποφασίζεις να λύσεις όλα τα προσωπικά σου προβλήματα μες στο λεωφορείο, ή εσένα κυρία Σούλα, που πρέπει εκείνη την στιγμή να συζητήσεις με την κυρία Τούλα αν το παστίτσιο χρειάζεται να μπει για 30 ή 40 λεπτά στο φούρνο.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, γκαρίζετε κιόλας! Εξηγήστε μου λίγο, ΕΜΑΣ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ; Τι σας φταίμε; Είναι τόσο δύσκολο αυτό το τηλεφώνημα να γίνει όταν θα κατεβείτε;

Τι; Σε κεράτωσε ο Γιώργος; Άρα ναι, είναι ένα μείζον ζήτημα που χρήζει άμεσης συζήτησης. Τουλάχιστον μπορείς να το κάνεις πιο σιγά; Το να ουρλιάζεις μπροστά σε όλο τον κόσμο δε θα κάνει τον Γιώργο πιο σκουπίδι κι ούτε εσένα θύμα. ΟΚ;

#2 Και κλιματισμό έχει και θέρμανση έχει, χάι καταστάσεις

Εδώ δεν έχει τόσο hate. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, γενικότερα όλα τα λεωφορεία της γραμμής αυτής ήταν άθλια από άποψη θέρμανσης και κλιματισμού. Με τα χρόνια, άρχισαν ελαφρώς να αναβαθμίζονται και φτάσαμε σήμερα με κάθε ένα σχεδόν λεωφορείο να έχει αυτόνομη θέρμανση και κλιματισμό. ΑΧΝΕ!

Τις καυτές μέρες, μπορείς να πεις ότι αποτελεί πολλές φορές και παράδεισο, όταν φυσικά δεν είναι τίγκα στον κόσμο. Αλλά ακόμη και τότε, είναι μια μεγάλη βοήθεια στο να πάρεις μια ανάσα και να μη γίνεις παπί από τον ιδρώτα. Τις κρύες μέρες του χειμώνα από την άλλη, που είτε κάνει ψωφόκρυο, είτε πέτυχες καταιγίδα και δεν είχες ομπρέλα μαζί σου, θα μπεις για να ζεστάνεις το κωλαράκι κοκαλάκι σου και κυρίως για να μην αρρωστήσεις.

Σε γενικές γραμμές, όπως προείπα, αυτά τα δύο ατού του, το κάνουν ιδιαίτερα δημοφιλές, αν κάτσουμε και το συγκρίνουμε με άλλες γραμμές λεωφορείων, που δεν έχουν καν ιδέα τι εστί θέρμανση και κλιματισμός.

#3 Μια διαδρομή, μα τι διαδρομή!

Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν μπορώ να το κατηγορήσω. Είναι μια όντως πολύ δύσβατη διαδρομή από την αρχή έως και το τέλος της, κι αυτό ισχύει είτε ξεκινήσεις από Γαλάτσι προς Ζωγράφου, είτε αντιστρόφως. Πού θέλω να καταλήξω;

Στο γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δε θα είναι στην ώρα του.

Εσύ που κοιτάς τα δρομολόγια που λένε ότι ανά 6(!) λεπτά κατά μέσο όρο πρέπει να περνάει ένα 608 απ’ την κάθε στάση, απλώς μην τα κοιτάς. Ειδικά τις πρωινές και απογευματινές ώρες αιχμής. Και να σου πω και κάτι; Ναι, σίγουρα μερικές φορές φταίει και ο λεωφορειατζής που καθυστέρησε να ξεκινήσει από την αφετηρία, αλλά επειδή συνήθως δεν μπορείς να το γνωρίζεις αυτό, σκέψου τι μπορεί να του έτυχε στη διαδρομή:

  • Κίνηση. Κατ’ εμέ ο κυριότερος λόγος καθυστέρησής του. Διασχίζοντας κεντρικούς δρόμους, γεμάτους εκατοντάδες αμάξια και μηχανάκια παντός είδους, δεν είναι ο οδηγός πιλότος να βάλει φτερά στο 608, να το απογειώσει και να τα προσπεράσει όλα. Πόσο μάλλον σε ημέρες απεργιών των υπολοίπων μέσων μεταφοράς, που όλοι βγάζουν τα αμαξάκια τους έξω για να επικρατήσει ένα ολικό μπάχαλο.

  • Ηλίθια και τραγικά παρκαρίσματα. Ο Ελληνάρας δεν μπορεί να παρκάρει μακριά από εκεί που θέλει να πάει. Θέλει να ψωνίσει στο Βασιλόπουλο επί της Παπάγου (κεντρική λεωφόρος στου Ζωγράφου); Θα παρκάρει ακριβώς απέξω, κλείνοντας έτσι το μισό δρόμο. Μοναδική λύση και σ’ αυτήν την περίπτωση για να φτάσει στην ώρα του το 608, είναι όπως είπαμε και πιο πάνω να βγάλει φτερά. Λίγο δύσκολο, δε βρίσκεις; Κι όταν μετά από πολλές κόρνες του ανήμπορου οδηγού και πολλά βρισίδια των επιβατών, φτάσει η στιγμή που το – επίτρεψέ μου – ζώο (!) αποφασίσει να ξεμπλοκάρει το δρόμο μαζεύοντας το αμάξι του, νιώθεις ότι θες να βγεις έξω και να του σπάσεις τα μούτρα, ή τα τζάμια, ή έστω να του σκάσεις τα λάστιχα. Και το γαϊδούρι ούτε ένα συγγνώμη δε ζητάει

Αυτό και λίγο σου είναι…

Εν ολίγοις, είτε το αγαπώ, είτε όχι, το 608 είναι πραγματικά τόσο εξυπηρετικό για μένα, που και να θέλω να το αποφύγω, απλά ΔΕΝ μπορώ!

Και για σένα αγαπητέ φοιτητή, που σου είναι εξίσου απαραίτητο στην καθημερινότητά σου, απλά deal with it. Ό,τι ατέλειες και να ‘χει, όσο και να καθυστερεί κι όσο σπαστικό κόσμο και να μεταφέρει. Υπομονή θέλει και ελάχιστο νεύρο για την επιβίωσή σου!

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET