Ένα ταξίδι με καράβι μπορεί να έχει τα στραβά του, όπως οι έντονοι κλυδωνισμοί που προκαλούν ναυτία ή τα επίπεδα ψύχους λόγω κλιματισμού. Κάνεις deal με αυτά και προχωράς παρακάτω.
Η έλλειψη ράμπας, που έχει ως αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να ταξιδεύει, εν μέσω καύσωνα, στο γκαράζ, δεν είναι από αυτά τα «στραβά» που θα παραβλέψεις και θα σε κάνουν να πεις η ζωή συνεχίζεται. Είναι από εκείνα που οφείλουν να ξεσηκώσουν αντιδράσεις και να απαιτήσουν αλλαγές.
Εν έτει 2025, ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας αποκλείεται από βασικές βασικά δικαιώματα και υπηρεσίες όπως η μετακίνηση και δεν είναι καθόλου οκ!
Το να κουνάς το κεφάλι σου με λύπη για την εικόνα που έχεις μπροστά σου δεν αρκεί. Ο συνάνθρωπός σου θα εξακολουθεί είτε να βιώνει τον αποκλεισμό, είτε να ταπεινώνεται με κατώτερες λύσεις. Μια επιβάτιδα λοιπόν στο ferry boat από Θάσο για την Κεραμωτή Καβάλας, είδε ένα παιδί ΑμεΑ και την συνοδό του να ταξιδεύουν στο γκαράζ του πλοίου επειδή δεν υπήρχε ράμπα, κι αντί να δεχτεί το γεγονός ως έχει, το κατήγγειλε μέσω σόσιαλ καταφέρνοντας την κινητοποίηση του Υπ. Ναυτιλίας.
Οι κυρώσεις για το περιστατικό
Ο Υπουργός Βασίλης Κικίλιας έδωσε εντολή στη Λιμενική Αρχή Καβάλας για την άμεση διερεύνηση του περιστατικού και την επιβολή κυρώσεων.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, έγιναν αυστηρές συστάσεις στον Πλοίαρχο του πλοίου, για το γεγονός ότι δεν μερίμνησε για την ασφαλή και αξιοπρεπή τοποθέτηση του παιδιού με αναπηρία και της συνοδού του σε κατάλληλα διαμορφωμένο χώρο. Παράλληλα, δόθηκε εντολή για εντατικοποίηση των ελέγχων, ιδίως σε επιβατηγά-οχηματαγωγά πλοία ανοικτού τύπου, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για την απρόσκοπτη μετακίνηση των ΑμεΑ.
Δεν πρόκειται για ένα ατυχές περιστατικό – Πρόκειται για την καθημερινότητα των ατόμων με ειδικές ανάγκες
Αυτή δυστυχώς δεν είναι η μοίρα των ΑμεΑ μόνο όταν επιχειρούν να κάνουν ένα ταξίδι. Είναι η μοίρα τους κάθε φορά που αποφασίζουν να βγουν από το σπίτι τους να πάνε στο σούπερ μάρκετ ή στα μαγαζιά, να κάνουν δουλειές, ή απλά να απολαύσουν μια μέρα έξω. Η Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Αθήνα, δεν έχει μεριμνήσει για αυτούς τους ανθρώπους της. Κάτι που δε «λέει» αλλά εννοεί με τον τρόπο που είναι φτιαγμένη, είναι πως αν είσαι άτομο με προβλήματα όρασης ή κίνησης, τότε ξέχνα τις αυτόνομες μετακινήσεις.
Για εμάς είναι απλά μια λακούβα ή διάσπαρτα δέντρα στη μέση του πεζοδρομίου (συνήθως τόσο μικρό που πρέπει να ακροβατήσεις για να το διασχίσεις), τα οποία μπορούμε να αποφύγουμε. Για εκείνους είναι κίνδυνος. Είναι συστηματικός ο αποκλεισμός τους από απλές, καθημερινές δραστηριότητες κι αυτό καταντάει να γίνεται στέρηση της ίδιας τους της ζωής.
Είναι μια ανθρώπινη, συμπεριληπτική χώρα too much to ask for;!
Μιλάμε συνεχώς για πρόοδο, για ευρωπαϊκά πρότυπα, για συμπεριληπτικές κοινωνίες. Αλλά τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη, όταν ένα άτομο με αμαξίδιο δεν μπορεί να ταξιδέψει αξιοπρεπώς; Όταν πρέπει να αποδεχτεί το γκαράζ σαν «λύση» γιατί δεν έχουν μεριμνήσει για την… περίπτωσή του. Πώς κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους να αισθάνονται για τον εαυτό τους;
Είναι κουραστικό να μιλάμε συνέχεια βάζοντας μπροστά τη λέξη «ιδανικά». Δεν είναι ιδανικό, ούτε ουτοπικό να θέλουμε κοινωνίες λειτουργικές και δίκαιες για όλο τον κόσμο. Αυτή η λογική είναι το φρένο στην πρόοδο. Δίνουμε στις συγκεκριμένες απαιτήσεις έναν αέρα πολυτέλειας και αφήνουμε χώρο στην απάντηση «ζητάς πολλά». Μάλλον μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με τα λίγα, αυτό είναι το πρόβλημα.
