Οι ταινίες της εβδομάδας | Ψήνεσαι για Τομ Χανκς, Ντουέιν Τζόνσον ή Λίαμ Νίσον;


Προς μεγάλη μας ευχαρίστηση, είχαμε πολύ δυνατή φουρνιά ταινιών να βγαίνει σήμερα στα ελληνικά σινεμά! Το μόνο που θα θέλαμε, είναι να ήταν και όλες αντάξιες των ονομάτων που κουβαλούν! Αλλά όχι, η ζωή δεν είναι δίκαιη… Το συζητημένο ιστορικό δράμα του Στίβεν Σπίλμπεργκ θα ακουστεί στα Όσκαρ και θα αρέσει σε πολύ κόσμο, αλλά μην περιμένεις να είναι τόσο σοβαρό και σκεπτόμενο όσο νομίζεις…

Αν γουστάρεις δράση, η νέα ταινία του Λίαμ Νίσον είναι από τις λιγότερο δυνατές που τον έχουμε δει, χωρίς να σημαίνει ότι δε θα τον ευχαριστηθείς. Ξαναλέμε, είναι ο Λίαμ Νίσον! Από την άλλη, το υπερ-επιτυχημένο στις ΗΠΑ blockbuster με τον Ντουέιν Τζόνσον, ήταν η απογοητευτική ιεροσυλία που περιμέναμε. Δεν το μισήσαμε, αλλά δεν μπορούμε και να δικαιολογήσουμε την ύπαρξη του. Όχι μόνο επειδή είναι κακή ταινία αντικειμενικά, αλλά κι επειδή αγαπάμε το παλιό, διάολε!

Τέλος, μπορεί να μην αρχίσαμε ακόμα τη χρονιά καλά-καλά, αλλά ήδη έχουμε ΔΥΟ ταινίες που εξασφάλισαν τη θέση τους στη δεκάδα των χειροτέρων για το 2018! Ναι, τόσο καλά, οπότε διάβασε παρακάτω και πρόσεξε τι επιλέγεις!

Ο Επιβάτης (The Commuter)  

Στην τέταρτη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη του «Ο Άγνωστος», του «Non-Stop» και του «Run All Night«, o Λίαμ Νίσον επιστρέφει στην περσόνα του σκληροτράχηλου action hero που δικαίως αγαπήσαμε όλοι! Βέβαια, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να παραδεχτούμε ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι ίσως η πιο αδύναμη απ’ όσες προαναφέρθηκαν.

Όχι επειδή δεν είναι διασκεδαστική, αλλά επειδή προσπαθεί να χωρέσει πολλά μέσα της, χωρίς να έχει δουλευτεί προσεγμένα. Ξεκινά με ενδιαφέρον και χτίζει αγωνία, αλλά το τελευταίο εικοσάλεπτο είναι τόσο εξωφρενικό (και το φινάλε τόσο γελοίο), που σου αφήνει την αίσθηση ότι βαριούνταν και βιάστηκαν να τελειώνουν την ταινία! Οι φαν του Νίσον θα ικανοποιηθούν, αλλά δε θα θυμούνται και τίποτα όταν βγουν από την αίθουσα…


The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (The Post)  

Στη «σοβαρή» επιλογή της εβδομάδας, έχουμε τον Στίβεν Σπίλμπεργκ να καταπιάνεται με μια αληθινή ιστορία δημοσιογραφικής εντιμότητας, με πρωταγωνιστές τους Τομ Χανκς και Μέριλ Στριπ, η οποία παίζει την πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας. Ναι, καθόλου οσκαρικός μαγνήτης και κανένας δεν πρόκειται να το δει!

Υπεραγαπώ τον Σπίλμπεργκ, αλλά η μανία του να ζαχαρώνει τα πάντα για να τα κάνει πιο εύπεπτα κι ευχάριστα στον (Αμερικάνο) θεατή, καταντάει αηδία! Του δίνω τεράστιο ρισπέκτ για το πώς χειρίζεται ένα θέμα που θα μπορούσε άνετα να σε κουράσει, αλλά δεν μπορώ να μην τον βρίσω όταν βλέπω ΠΟΛΛΕΣ καταστάσεις που αποκλείεται να εκτυλίχθηκαν όσο μελό τις παρουσιάζει. Ναι, είναι σινεμά, αλλά για πόσο ηλίθιους μας έχεις ρε φίλε;


Jumanji: Καλωσήρθατε στη Ζούγκλα
(Jumanji: Welcome to the Jungle) 

Μια ακόμα αγαπημένη ταινία που μας μεγάλωσε, αποκτά τη millenial εκδοχή της και το αποτέλεσμα είναι όσο τραγικό φοβόμασταν… Το θρυλικό επιτραπέζιο μετατρέπεται σε… βιντεοπαιχνίδι (αυτά παίζονται από την πιτσιρικαρία του σήμερα αφού!) και οι ήρωες μπαίνουν στο μαγικό του κόσμο ως… τα avatars των χαρακτήρων που επέλεξαν!

Αυτό θα μπορούσε να εμπνεύσει πολλά αστεία gags, αλλά αναλώνεται σε στερεοτυπικές (ως και σεξιστικές) κρυάδες, που μαρτυρούν πόσο χαμηλά γούστα έχουμε σήμερα στο χιούμορ. Η δράση είναι άνοστη και χαζή, οι χαρακτήρες ενοχλητικοί μπετόβλακες και τα ειδικά εφέ… παιδαριώδη. Το να πω «δες το original καλύτερα», είναι μονόδρομος. Ήταν κλάσεις ανώτερο σε κάθε τομέα και είχε εφέ που «τέντωναν» τις δυνατότητες του σινεμά στην εποχή του…


Από σήμερα, μπορείς να δεις ακόμη:

  ΜΗ ΔΕΙΣ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ:

Στην πρώτη μέρα που μπήκα φέτος σε κινηματογράφο, με περίμενε και η πρώτη προσθήκη στο Top 10 με τις χειρότερες της χρονιάς! Γαλλικό ερωτικό θρίλερ με μια ανοργασμική μαλάκω που τα μπλέκει με τον ψυχίατρο της, σε ένα πανηλίθιο φεστιβάλ «ανατροπών» που αναρωτιέμαι ποιος ψυχανώμαλος χρηματοδότησε για να γίνει ταινία!

Σιχαμένο, ανεγκέφαλο και εξοργιστικά ηδονοβλεπτικό στην οπτική του προς τις γυναίκες, αυτό το σκουπίδι μου θύμισε παρόμοιες αηδίες που πετύχαινα πιτσιρίκος στη μεταμεσονύκτια τηλεόραση (ανάμεσα σε φτηνιάρικες softcore τσόντες) και αναρωτιόμουν «καλά, αυτό παίχτηκε όντως στο σινεμά»; Ε λοιπόν, πήρα την απάντηση

Αυτήν την είδα πέρυσι σε δημοσιογραφική προβολή και μετά δεν την ξανάκουσα. Ειλικρινά θεώρησα ότι ακόμα και οι διανομείς μας (φαντάσου!) πήραν χαμπάρι πόσο σάπια ήταν κι είπαν «γάμα το, δε θα τη δει κανένας»! Αμ δε! Έτσι, εντελώς από το πουθενά, έρχεται στη χώρα μας αυτή η επική φόλα, που εξιστορεί τη δραματική προσπάθεια μερικών Ουκρανών να επιβιώσουν στο λιμό Γολοντομόρ, τη δεκαετία του ’30.

Μόνο που η σαχλή μελούρα, η κάκιστη σκηνοθεσία, η φτηνιάρικη παραγωγή, οι Άγγλοι ηθοποιοί που υποδύονται Σοβιετικούς (!!) και η απεικόνιση του Στάλιν σαν… Νταρθ Βέιντερ (!!!), γκρεμοτσακίζουν κάθε σοβαρότητα και κάνουν το όλο εγχείρημα να μοιάζει με καρικατούρα. Την είδα, υπέφερα, αλλά δεν παίχτηκε στις ελληνικές αίθουσες, οπότε δεν μπορούσα να τη βάλω στις χειρότερες της χρονιάς. Όχι πια! Τα ξαναλέμε Δεκέμβριο…

 

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET