Υπάρχουν πτυχία που συνοδεύονται από χειροκροτήματα, φωτογραφίες και σχέδια για το μέλλον. Και υπάρχουν πτυχία που έρχονται όταν το μέλλον δεν υπάρχει πια.
Έντεκα χρόνια μετά τον θάνατο του Βαγγέλη Γιακουμάκη, η Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων τού απένειμε τιμητικά το πτυχίο του. Όχι στον ίδιο φυσικά, αλλά στην οικογένειά του, μέσω του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Μαργαρίτη Σχοινά. Μια κίνηση με έντονο συμβολισμό, που δεν μπορεί να σε αφήσει ασυγκίνητο.
Η υπόθεση που άνοιξε τη συζήτηση για το bullying
Ο Βαγγέλης εξαφανίστηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 2015. Λίγες εβδομάδες αργότερα βρέθηκε νεκρός κοντά στη σχολή όπου φοιτούσε. Η υπόθεσή του συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα και έφερε στο προσκήνιο τον εκφοβισμό, τη σιωπή και την ευθύνη που έχουν όχι μόνο οι άμεσα εμπλεκόμενοι, αλλά και οι κοινότητες που δεν αντιδρούν όταν ένας άνθρωπος κακοποιείται μπροστά στα μάτια τους.
Ακολούθησαν δικαστικές διαδικασίες, καταδίκες συμφοιτητών του για πράξεις που σχετίζονταν με τον εκφοβισμό του και ένας δημόσιος διάλογος που τότε όλοι ελπίζαμε ότι θα άλλαζε κάτι ουσιαστικά.
Ένα πτυχίο που δεν αλλάζει όσα συνέβησαν
Κατά την παραλαβή του πτυχίου, ο Μαργαρίτης Σχοινάς μίλησε για ένα «οφειλόμενο χρέος τιμής» προς τη μνήμη του Βαγγέλη και την οικογένειά του. Και όντως, η απονομή μοιάζει με μια συμβολική παραδοχή ότι αυτή η ιστορία δεν πρέπει να ξεχαστεί. Δεν είναι μια πράξη που μπορεί να επουλώσει μια απώλεια ή να σβήσει όσα προηγήθηκαν. Ο Βαγγέλης δε θα γυρίσει σπίτι του, ούτε θα κάνει σχέδια με το πτυχίο στα χέρια του.
Με ξεχωριστή συγκίνηση παρέλαβα σήμερα το Πτυχίο του Βαγγέλη Γιακουμάκη από τη Σχολή Γάλακτος Ιωαννίνων. Θα το παραδώσω στους γονείς του την Παρασκευή.
Ένα οφειλόμενο χρέος τιμής της Πολιτείας στη μνήμη του Βαγγέλη.
Η Σχολή Γάλακτος φάρος γνώσης για τους νέους κτηνοτρόφους. pic.twitter.com/fmwDv5Gz9e
— Margaritis Schinas (@MargSchinas) June 24, 2026
Υπενθυμίζει όμως, πως πίσω από μια υπόθεση που έγινε πρώτο θέμα στις ειδήσεις και στο ίντερνετ, υπήρχε ένας φοιτητής που είχε όνειρα, είχε επιλέξει μια σχολή, είχε ξεκινήσει να χτίζει το μέλλον του και δεν πρόλαβε ποτέ να ολοκληρώσει αυτή τη διαδρομή.
Δέκα χρόνια μετά, το όνομα του Βαγγέλη Γιακουμάκη εξακολουθεί να αναφέρεται κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για τον εκφοβισμό.
Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν του απονεμήθηκε το πτυχίο. Το ερώτημα είναι αν, μέσα σε αυτό το διάστημα καταφέραμε να κάνουμε τα σχολεία, τις σχολές και γενικότερα τους χώρους όπου ανθίζουν οι νέοι άνθρωποι πιο ασφαλείς από ό,τι ήταν τότε. Γιατί αν υπάρχει κάτι που πραγματικά οφείλουμε στη μνήμη του Βαγγέλη, δεν είναι μόνο μια συμβολική αναγνώριση. Είναι να μη χρειαστεί ποτέ ξανά καμία οικογένεια να παραλάβει το πτυχίο του παιδιού της αντί για το ίδιο.
