Συζητώντας με την παρέα μας, θα πιάσουμε αρκετές φορές τον εαυτό μας – ή κάποιον φίλο – να πετάει έναν ιδιωματισμό (σαπέρα χαζ έντερντ δε τσατ). Λέξεις και φράσεις που έχουμε ακούσει από τους παππούδες μας στο χωριό και νιώθουμε πολύ ψαγμένοι όταν τις φέρνουμε σε μια κουβέντα με συνομήλικούς μας. Με το ζόρι κρατιόμαστε να μην τις χρησιμοποιήσουμε σε πιο «σοβαρές» στιγμές, αλλά μεταξύ μας, γεμίζουν το στόμα σου και μεταφέρουν το νόημα καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη «σύγχρονη» λέξη.
Η Αρσινόη το καταλαβαίνει. Όχι μόνο αγαπάει να χρησιμοποιεί την ντοπιολαλιά, αλλά τη… φοράει κιόλας. Και δίνει τη δυνατότητα να τη φορέσει όποι@ άλλ@ νιώθει να τον εκφράζει, μέσα από το μπραντ της «Τίσερτς, είχαμε και στο χωριό μας». Το «ασιγούρευτη» είναι μοστ ριλέιταμπλ, σίγουρα!
Ποια είναι όμως η Αρσινόη Νάσιου και γιατί τα ρούχα της είναι το απόλυτο στέιτμεντ κομμάτι για την ντουλάπα μας;
Μια 26χρονη Art Director με πολλή αγάπη για τη φύση, το χωριό και τους παππούδες της. Όταν δεν σχεδιάζει δημιουργικές καμπάνιες, κεντάει φράσεις του τόπου της σε μπλουζάκια, φούτερ και όχι μόνο. Η πλάτη του κόσμου έχει γυρίσει στα χωριά εδώ και δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια μοιάζει να υπάρχει μια δειλή επιστροφή. Νέοι ανακαλύπτουν ξανά την ομορφιά στις παραδόσεις, τα τοπία, την κουλτούρα των χωριών και προσπαθούν να τα γνωρίσουν από την αρχή.
Με καταγωγή από το Ζαγόρι, δεν είναι καθόλου περίεργο που η Αρσινόη εκτιμά τόσο τη ζωή στο χωριό.
Μεγάλωσε και σπούδασε Αρχιτεκτονική στα Ιωάννινα, αλλά η καρδιά της δεν ανήκει στην πόλη. Όχι ολοκληρωτικά τουλάχιστον. Παίρνοντας έμπνευση από τις επισκέψεις στη γιαγιά της, έφτιαξε ένα μπραντ που τιμά την ντοπιολαλιά και τις ρίζες της, με τον πιο κουλ και Gen Z τρόπο.
Το Τίσερτς καλεί όλα τα άτομα να επανενωθούν με τις αναμνήσεις τους, τον τόπο τους, τις ρίζες τους, την παράδοση, την ντοπιολαλιά, τα χωριά, τη φύση.
Τα χρωματιστά μπλουζάκια και αξεσουάρ της, μας τράβηξαν αμέσως την προσοχή και δεν γινόταν να μη ρωτήσουμε περισσότερα.
Αρσινόη, πες μας λίγα πράγματα για σένα! Πού μεγάλωσες, τι σπούδασες και πώς κατέληξες να ασχολείσαι με τη δημιουργία του δικού σου project;
Είμαι 26 ετών και αν έπρεπε να περιγράψω τον εαυτό μου με μία λέξη, αυτή θα ήταν «δημιουργική». Βέβαια αν ζητούσες από τη γιαγιά μου να με περιγράψει, θα με έλεγε σίγουρα «σουρτούκω». Σημαίνει αυτός που δεν κάθεται καλά και συνέχεια θέλει να κάνει κάτι.
Από μικρή μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου, από χειροτεχνίες μέχρι κατασκευές. Γι’ αυτό σπούδασα Αρχιτεκτονική, αν και σήμερα εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη ως Art Director στη διαφήμιση. Έχω καταγωγή από το Ζαγόρι και μεγάλωσα και σπούδασα στα Ιωάννινα, οπότε η μετάβαση σε μία μεγαλύτερη πόλη με όλες τις αλλαγές που φέρνει μου ήταν αρκετά δύσκολη.
Αναπολούσα σε μεγάλο βαθμό την επαφή με τη φύση που είχα, αφού σχεδόν κάθε ΣΚ ήμουν στα βουνά. Είτε σε καφενεδάκια είτε ανάμεσα σε πέτρινα γεφύρια, δάση και ποτάμια. Κάπως έτσι δημιούργησα το «Τίσερτς, είχαμε και στο χωριό μας». Ένα πρότζεκτ με φράσεις από την ντοπιολαλιά της Ηπείρου και όχι μόνο. Τις φράσεις αυτές «Θα παρ’ τα βνα», «τίνος ίσι συ;», «άι σαπέρα», «ζβάρα» … τις κεντάω στο χέρι μία μία με βελόνα και μουλινέ σε φούτερ, κοντομάνικα, σκουφάκια, ταγάρια.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, επιστρέφοντας το καλοκαίρι του 2023 για λίγες μέρες στο χωριό μου, κανόνισα με τη μητέρα μου μια πεζοπορία στη Δρακόλιμνη της Τύμφης. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη καθώς ήταν ένας στόχος που είχα καιρό και σκεφτόμουν ότι αυτές τις μέρες πρέπει να τις θυμόμαστε…
Έτσι σχεδίασα το πρώτο Τίσερτ, ως έκπληξη για τη μαμά μου. Το σχέδιο; Αυτό ακριβώς που θα κάναμε, «Θα παρ’ τα βνα».
Και κάπως έτσι ξεκινήσαμε… ανεβήκαμε στη Δρακόλιμνη, έπειτα από πολύωρο περπάτημα, πετύχαμε ένα κοπάδι από αγριόγιδα, ήπιαμε καφέ στο καταφύγιο, είδαμε την Αστράκα από ψηλά και φωτογραφίσαμε τα άγρια άλογα.
Πώς σε επηρέασε η καταγωγή σου από το Ζαγόρι στην πορεία σου ως δημιουργός;
Kαι οι δύο γονείς μου κατάγονται από την Καλουτά, οπότε όλες τις γιορτές και τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας τα περνούσα εκεί. Έχω αναμνήσεις από τη γιαγιά μου να κεντάει ώρες ατελείωτες σταυροβελονιά, να ράβει στη ραπτομηχανή της, να ζωγραφίζει στις κουρτίνες σχέδια και λουλούδια. Το σπίτι μας, ήταν και παραμένει ακόμη και σήμερα το τυπικό παραδοσιακό σπίτι του χωριού, με κεντημένους πίνακες, χειροποίητα μαξιλάρια, μπάντες στους τοίχους και χρωματιστές βελέντζες στο πάτωμα.
Έχοντας όλες αυτές τις προσλαμβάνουσες, πιστεύω ότι ήταν θέμα χρόνου να αρχίσω και εγώ να κεντάω και να δημιουργώ τα δικά μου πάτερνς και στη συνέχεια ολοκληρωμένα έργα, αλλά με μια πιο σύγχρονη ματιά. Κρατάω στοιχεία της παράδοσης συνδυάζοντάς τα με έντονα χρώματα και κεντώντας φούτερ και μπάκετ χατς.
Τι σε ενέπνευσε να ξεκινήσεις το project με φράσεις από την ντοπιολαλιά της Ηπείρου;
Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι από το χωριό, ανάμεσα στη φύση, σε ψηλά βουνά και τρεχούμενα νερά. Ήταν αναπόφευκτο να αγαπήσω αυτόν τον τρόπο ζωής και να περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας πεζοπορίες, αποζητώντας την επαφή με τη φύση, τα χωριά και τους ανθρώπους τους.
Στόχος του εγχειρήματος είναι να γνωρίσουν και άλλα άτομα – κυρίως της γενιάς μου και μικρότερα – αυτόν τον τρόπο ζωής. Και κυρίως, να απενοχοποιηθεί η φράση «είμαι από χωριό». Να νιώθεις περήφανος που είσαι «χωριατάκι» και να αγαπάς τον τόπο καταγωγής σου, όποιος κι αν είναι αυτός.
Το Τίσερτς καλεί όλα τα άτομα να επανενωθούν με τις αναμνήσεις τους, τον τόπο τους, τις ρίζες τους, την παράδοση, την ντοπιολαλιά, τα χωριά, τη φύση. Να αγκαλιάσουν φράσεις που θα ντρέπονταν να χρησιμοποιήσουν στην καθημερινότητα τους ή θα δυσανασχετούσαν αν τις άκουγαν από κάποιον μεγαλύτερο. Ή στην καλύτερη περίπτωση, θα γελούσαν. Να διασωθεί η ντοπιολαλιά και η άυλη κληρονομιά που φέρει μαζί της – έθιμα, παραδόσεις, ιστορίες από τα παλιά.
Πέρα από να τις φοράς, τις χρησιμοποιείς κιόλας τις φράσεις αυτές στην καθημερινότητά σου; Κι αν ναι, ποια είναι η go-to φράση σου;
Οι φράσεις αυτές αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μου – όπως πιστεύω και πολλών άλλων ανθρώπων, ειδικά μετά από ενάμιση χρόνο με το Τίσερτς.
Ως γνήσια Ζαγορίσια λέω πολύ συχνά το «άι σαπέρα» (φύγε μακριά), το «τιντούτου» (τι είναι αυτό;) και το «ζβάρα» (με τη σειρά, το ένα μετά το άλλο).
Αλλά αν πρέπει να διαλέξω μία φράση από όλες, αυτή είναι σίγουρα το «Ίσι για τα πανηγύρια». Αυτή η φράση με χαρακτηρίζει αρκετά, όταν ξεχνάω τα κλειδιά μου, όταν λέω ότι θα πάω γυμναστήριο και τελικά το κάνω σκιπ.
Πέρα από τη χιουμοριστική της πλευρά, αυτή η φράση δυστυχώς ταιριάζει πολύ και στην εποχή που ζούμε. Μια κοινωνία που όλο περιμένουμε ότι θα αλλάξει και όλο μας απογοητεύει.
Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με μία μόνο φράση ή έκφραση από τη ντοπιολαλιά, ποια θα ήταν και γιατί;
Αυτό δεν χρειάζεται καθόλου σκέψη. «Θα παρ’ τα βνα» είναι το μότο μου και αυτό θέλω να κάνω 24/7. Όταν η δουλειά ζορίζει, όταν η κίνηση γίνεται ανυπόφορη, όταν νιώθω ότι δεν μπορώ να επικοινωνήσω με κανέναν.
Το βουνό είναι το καταφύγιό μου. Είναι ο τόπος που μου επιτρέπει να είμαι ήρεμη, ανέμελη, χαρούμενη, να νιώθω ισορροπημένη.
Οπότε με την πρώτη ευκαιρία, γυρίζω σε αυτό. Κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο, με γλυκό του κουταλιού στο τραπέζι και γύρω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μετά από μία κουραστική πεζοπορία.
Ποια είναι η αγαπημένη σου στιγμή από τη ζωή στο χωριό; Υπάρχει κάτι από αυτή τη ζωή που θα ήθελες να το κάνεις trend στη γενιά μας;
Το χωριό μου το έχω συνδυάσει με τον παππού μου και τη γιαγιά μου. Ακόμα και σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου ζουν εκεί, συμπληρώνοντας 60 χρόνια μαζί. Προσπαθώντας να αντισταθούν στην πόλη και στους γρήγορους ρυθμούς της.
Η αγαπημένη μου στιγμή είναι πάντα η ίδια: το αντάμωμα μετά από καιρό. Κάθε φορά που φτάνουμε, η γιαγιά μου μας περιμένει στην εξώπορτα και ακολουθεί η φράση «που ίσι καμάρ’ μου» μαζί με μια αγκαλιά.
Αυτές οι στιγμές, αυθεντικές κι απλές, τα καθημερινά μικροπράγματα είναι για μένα το χωριό.
Το φύλλο που ανοίγει η γιαγιά με τον πλάστη για τις πίτες και το ψωμί που ζυμώνει ακόμα και σήμερα μέρα παρά μέρα. Ο καφές με τον παππού στην αυλή, με μια εφημερίδα και αγνάντι στις κορυφές των βουνών. Το τραπέζι που θα στρώσουμε για να φάμε όλοι μαζί το μεσημέρι κάτω από την κληματαριά…
Αυτά τα στοιχεία θεωρώ ότι λείπουν από τη γενιά μας. Να απολαμβάνουμε στιγμές και να δίνουμε χρόνο στα πράγματα. Αυτό και θα έκανα τρεντ: την αξία στα λίγα και καλά.
Με την πεζοπορία στα βουνά να είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των νέων τα τελευταία χρόνια, ποια μέρη θα πρότεινες για εξερεύνηση σ’ έναν 20χρονο;
Σίγουρα το Ζαγόρι. Με πάρα πολλές πεζοπορικές διαδρομές και χωριά που παραμένουν αυθεντικά, είναι το ιδανικό μέρος για εξερεύνηση.
Η Δρακόλιμνη της Τύμφης πάνω από το Μικρό Πάπιγκο θα είναι σίγουρα πρώτη στη λίστα. Το τοπίο είναι αλπικό και μαγευτικό με τη διαμονή στο καταφύγιο να γίνεται ανάμεσα στις κορυφές κάτω από τα αστέρια. Η διαδρομή είναι απαιτητική και επίπονη, αλλά στο τέλος αποζημιώνει τους πεζοπόρους στο 100%.
Ένας ακόμη εντυπωσιακός προορισμός είναι ο καταρράκτης «Μπάλτα ντι Στρίγκα» στο Ηλιοχώρι. Έπειτα από μία εύκολη κατάβαση, περνώντας ένα εκκλησάκι και ένα γεφύρι φτάνεις μπροστά στην οβίρα του στην οποία μπορείς και να βουτήξεις. Η διαδρομή αυτή συνδυάζεται με επίσκεψη στον Γυφτόκαμπο, με τις Σαρακατσάνικες καλύβες, ένα μοναδικό υπαίθριο μουσείο στο Ζαγόρι.
Άλλη μία πεζοπορία που θα πρότεινα είναι η σκάλα του Βραδέτου, το πέτρινο μονοπάτι σε οδηγεί στο ψηλότερο χωριό του Ζαγορίου και συνεχίζοντας την ανάβαση προς τη θέση Μπελόη φτάνεις στο «μπαλκόνι» της Χαράδρας του Βίκου με την πιο εντυπωσιακή θέα.
Όποια πεζοπορία κι αν επιλέξουν, θα πρότεινα σίγουρα να κλείσει με μια επίσκεψη σε παραδοσιακό καφενείο.
Εκεί θα γνωρίσεις την πραγματική εικόνα των χωριών, γλυκά του κουταλιού, παραδοσιακές πίτες και πολύ τσίπουρο. Θα σε κεράσουν, θα πιάσεις κουβέντα με το διπλανό τραπέζι, θα γίνετε μια παρέα και… μπορεί να φύγεις έχοντας μάθει τάβλι ή δηλωτή.
Υπάρχει κάποιο «κρυμμένο μυστικό» ή λιγότερο γνωστό μέρος στο Ζαγόρι που λατρεύεις και θέλεις να το μοιραστείς;
Συναναστρεφόμενη με πολλούς πεζοπόρους, έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει η τάση να μη μοιράζονται μέρη ή διαδρομές που γνωρίζουν, από φόβο μήπως γίνουν πολύ δημοφιλή και χάσουν την αυθεντικότητά τους.
Εγώ σίγουρα δεν είμαι αυτής της λογικής, αν και θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να αντιμετωπίζουμε τη φύση με σεβασμό, αφήνοντας τα μέρη που επισκεπτόμαστε πιο καθαρά απ’ ό,τι τα βρήκαμε. Θα ήθελα να μοιραστώ με επίδοξους πεζοπόρους ωστόσο χωριά που δε είναι και τόσο γνωστά και ανεπτυγμένα, όπως η Λεπτοκαρυά, οι Νεγάδες, το Τρίστενο, όλα στο Ανατολικό Ζαγόρι, με τοξοτά γεφύρια, πέτρινα μονοπάτια, λίμνες με νούφαρα, καταρράκτες και πλατείες με αιωνόβιους πλάτανους.
Έχεις σκεφτεί ποτέ να… πάρεις τα βουνά μόνιμα και να εγκατασταθείς στο χωριό σου;
Τα βουνά τα αγαπώ, όπως και το χωριό μου, και σίγουρα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει αυτή η σκέψη. Να ζω σε ένα χωριό – όχι απαραίτητα στο δικό μου – και να απολαμβάνω τον τρόπο ζωής που περιέγραψα.
Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα στα Ζαγοροχώρια και σε πολλά άλλα χωριά είναι αποθαρρυντική. Τα χωριά είναι είτε πολύ τουριστικά, είτε εγκαταλελειμμένα με λίγους μόνιμους κατοίκους, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας. Σπάνια θα βρεις νέους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στα χωριά, αντί να τα επισκέπτονται απλώς τον Αύγουστο για διακοπές. Κι αυτό είναι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι λείπουν απαραίτητες υποδομές, όπως νοσοκομεία, σχολεία ακόμη και παντοπωλεία.
Παρόλα αυτά, επιλέγω να είμαι αισιόδοξη. Έχω δει παραδείγματα ανθρώπων που πέτυχαν την επιστροφή στις ρίζες τους, και πιστεύω ότι σε αρκετά χωριά η επανεγκατάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί και να ζωντανέψουν ξανά.
Με τον εναλλακτικό τουρισμό να κερδίζει έδαφος, με ομάδες ορεινού περπατήματος να δημιουργούνται συνεχώς, αλλά κυρίως με την ανάγκη των ανθρώπων για μια καλύτερη ποιότητα ζωής με όλα τα οφέλη που προσφέρει η φύση, θεωρώ πως σιγά σιγά ολο και περισσότεροι θα πάρουν την απόφαση να επιστρέψουν στα χωριά τους. Είτε αυτό σημαίνει να ασχοληθούν με την οικογενειακή επιχείρηση, είτε να αναβιώσουν ένα επάγγελμα που έχει εκλείψει, είτε να επιλέξουν τη remote εργασία.
Ως νέα δημιουργός και μέλος της Gen Z, πώς νιώθεις που δίνεις μια πιο cool ματιά σε κάτι τόσο παραδοσιακό;
Νιώθω πραγματικά γεμάτη από το πρότζεκτ αυτό. Για μένα είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με άτομα που μοιράζονται τα ίδια ενδιαφέροντα. Ένα διάλειμμα που με ξεκουράζει μέσα στη φουλ γεμάτη μέρα μου. Ένα προσωπικό έργο που βλέπω ότι ταυτίζεται με την ανάγκη πολλών άλλων ατόμων από διάφορες περιοχές, βουνά, νησιά, ακόμη και από το εξωτερικό.
Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη που άτομα της ηλικίας μου φοράνε τα Τίσερτς μου και χρησιμοποιούν φράσεις που άκουγα μικρή από τη γιαγιά μου.
Η θετική ανταπόκριση που λαμβάνει το όλο εγχείρημα μου δίνει το μπουστ να συνεχίζω να το εξελίσσω και να εξελίσσομαι κι εγώ μαζί του. Αν μου έλεγε κάποιος πριν δύο χρόνια ότι θα μάθαινα να κεντάω και θα έφτιαχνα μπλουζάκια με φράσεις της ντοπιολαλιάς, σίγουρα δεν θα το πίστευα. Και ακόμα και σήμερα, κάποιες φορές δεν το πιστεύω. Το σίγουρο είναι ότι ο μικρός εαυτός μου – εκείνος που έτρεχε στα καλντερίμια και έκοβε τις ορτανσίες στην αυλή – θα ήταν πολύ περήφανος για όλα αυτά.
Πιστεύεις ότι η γενιά μας έχει ανάγκη να επανενωθεί με τις ρίζες της; Πώς το βλέπεις να αλλάζει;
Η γενιά μας είναι από τις τελευταίες που έχει προλάβει τα χωριά ζωντανά. Το παιχνίδι στην πλατεία μέχρι να νυχτώσει, τα καζάνια για το τσίπουρο, το πανηγύρι που κρατούσε τρεις μέρες.
Τι γίνεται όμως με όσους προτιμούν την πιο εύκολη ζωή στην πόλη, με τη διασκέδαση, την άνεση και όλα αυτά που φέρνει μαζί της; Πολλά άτομα της ηλικίας μου – η γνωστή Gen Z – όταν ακούνε ότι το ελεύθερο ΣΚ μου θα επιλέξω να πάω στο βουνό για πεζοπορία ή ότι περνάω τις περισσότερες ώρες της μέρας μου κεντώντας φράσεις όπως «ώπα», «ψχούλα ίσι», «μπέχω» είναι σε φάση «τι φάση;». Η ζωή στο χωριό τους φαντάζει κάτι παλιό, κάτι που οι προηγούμενες γενιές έκαναν από ανάγκη, όχι από επιλογή.
Όμως, αυτό αρχίζει να αλλάζει. Οι νέοι που μεγάλωσαν μέσα στο internet, στο Instagram, στο Tik Tok, στο Be Real, αναζητούν έναν πιο αυθεντικό τρόπο ζωής. Κάνουν ουρές στα πανηγύρια, τρέχουν να κλείσουν εισιτήριο για φεστιβάλ δίπλα σε ποτάμια και βουνά, θέλουν να εξερευνήσουν τα χωριά, να βρουν ομάδες για πεζοπορίες, να μάθουν όλες τις περίεργες φράσεις που θα ακούσουν από έναν παππού.
Για μένα, το θέμα δεν είναι να είμαστε προσκολλημένοι στο παρελθόν, στο πόσο καλύτερα ήταν όλα παλιά που τα χωριά ήταν γεμάτα με κόσμο. Αλλά να προσπαθήσουμε με τα βιώματα και τις αναμνήσεις που έχει ο καθένας μας να προσφέρουμε και να προβάλλουμε τον τόπο μας, με τα καλά και τα κακά του.
Αυτό είναι για μένα το «Τίσερτς, είχαμε και στο χωριό μας» – ένας τρόπος να εκφράσω την αγάπη μου για τον τόπο μου και να νιώθω ακόμη κομμάτι του, όσο μακριά κι αν βρίσκομαι.
Ποια τα σχέδιά σου για το μέλλον σου και το μέλλον του «Τίσερτς, είχαμε και στο χωριό μας»;
Προσωπικός μου στόχος για το 2025 είναι η αυτοφροντίδα, η εξέλιξη σε σχέση με τους στόχους που έχω θέσει – και φυσικά περισσότερα βουνά και κορυφές. Νέες εμπειρίες στα ψηλά, με συνοδοιπόρους με ίδιες αξίες και όραμα.
Όσο για το Τίσερτς, ο στόχος είναι να διαμορφώνεται ανάλογα με τον παλμό της εποχής. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε ο ανασχεδιασμός του, με νέο λόγκο που γεννήθηκε… κεντώντας σταυροβελονιά. Σε νέα χρωματική παλέτα που ενώνει το παραδοσιακό με το μοντέρνο και λεπτομέρειες κεντημένες στο χέρι.
Αλλά το μπίγκερ πίκτσουρ, όπως λένε και στο χωριό μου, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα μπραντ με τίσερτς και άλλα πολλά.
Θέλω να γίνει ένα μέσο παρουσίασης του Ζαγορίου. Από μέρη και τοπόσημα για να επισκεφτείς μέχρι ιδιαίτερα ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Ένας οδηγός που συστήνει τον τόπο μου, μέσα από τη ματιά κάποιου που τον έχει ζήσει και τον έχει περπατήσει πολύ.
Ποια συμβουλή θα έδινες σε άλλους νέους που θέλουν να δημιουργήσουν κάτι δικό τους;
Η αλήθεια είναι πως το Τίσερτς, δεν ήρθε από μία απόφαση που πήρα, σκεπτόμενη αρκετά, αλλά προέκυψε. Ήταν μια δική μου ανάγκη, που τελικά αποδείχτηκε ότι εκφράζει πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο περίμενα.
Οπότε η συμβουλή μου σε οποιονδήποτε σκέφτεται να κάνει κάτι δικό του είναι να το αγαπάει πραγματικά. Ακούγεται κλισέ, αλλά είναι η μόνη αλήθεια.
Ξεκινώντας κάτι δημιουργικό – και εντελώς δικό σου – θα συναντήσεις πολλές δυσκολίες. Από έλλειψη πόρων, άγνοια τρόπου προβολής, μέχρι το πιεσμένο πρόγραμμα και την αίσθηση ότι δεν έχεις ποτέ αρκετό χρόνο. Αλλά αν πάρεις μια στιγμή να σκεφτείς τι σου προσφέρει αυτή η διαδικασία, θα δεις ότι αξίζει.
Τον καλό λόγο που θα ακούσεις για ένα σχέδιό σου. Το να δεις κάτι που έφτιαξες φορεμένο από έναν άγνωστο. Και στο τέλος της ημέρας, το μπράβο που θα δώσεις εσύ στον εαυτό σου. Κι αυτό είναι που μετράει πιο πολύ, το να κάνεις κάτι που, πριν απ’ όλους, προσφέρει σε σένα.
Η Αρσινόη δεν φτιάχνει απλώς ωραία Τίσερτς. Φέρνει την παράδοση στο σήμερα, κεντώντας φράσεις που κάποτε ακούγαμε από τους παππούδες μας – και τώρα τις φοράμε με περηφάνια. Και ξέρεις τι; Ίσως η ντοπιολαλιά να ήταν πάντα κουλ… απλά περιμέναμε κάποιον να μας το θυμίσει!
