ΙΝΣΠΙΡΕΪΣΙΟΝ

Oι Project Managers του TEDx University of Piraeus κάνουν το reality check που είχε ανάγκη η Gen Z!

Το τέλειο βιογραφικό μπορεί να περιμένει. Οι ευκαιρίες που αξίζουν, όχι! ✨

Αλεξάνδρα Κουτσούκου

12 Οκτωβρίου, 2026

Τα 20s είναι μια ηλικία που έχει μόνιμα το πόδι στο γκάζι – και όχι με τον fun τρόπο. Νομίζαμε ότι φτάνοντας σε αυτή τη «χρυσή εποχή» θα ζούσαμε ανέμελες ημέρες, slow mornings και έξαλλα βράδια, αλλά καταλήξαμε να κινούμαστε στην καθημερινότητα λες και βρισκόμαστε σε μια μόνιμη καταδίωξη, όπου παράλληλα μας κυνηγούν και κυνηγάμε. Πτυχίο, μεταπτυχιακό, δουλειά, εμπειρίες, skills. Burnout να κεράσουμε; 🫠

Το χειρότερο είναι ότι όσο κι αν τρέχουμε, σπάνια νιώθουμε πως έχουμε φτάσει κάπου. Πάντα υπάρχει κάτι ακόμα να μάθουμε, ένα επιπλέον προσόν να αποκτήσουμε, μια εμπειρία που λείπει από το βιογραφικό. Καταλήγουμε έτσι να αναβάλλουμε ακόμα και τις ευκαιρίες που θέλουμε πραγματικά να κυνηγήσουμε, επειδή έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι δεν είμαστε αρκετά έτοιμοι.

Το φετινό TEDxUniversityofPiraeus (17/10) έρχεται να αμφισβητήσει αυτή την κανονικότητα.

Με θεματική ‘Un-rushed’, μας προσκαλεί να φανταστούμε μια καθημερινότητα όπου η βιασύνη δεν είναι η default ταχύτητα των πραγμάτων. Όπου μπορούμε να κυνηγάμε τα όνειρά μας χωρίς να αντιμετωπίζουμε τη ζωή σαν μια ατελείωτη λίστα από deadlines. Να εξελισσόμαστε χωρίς να συγκρίνουμε διαρκώς την πρόοδό μας με των άλλων. Να δίνουμε χώρο στον έρωτα, στις φιλίες και στις μικρές στιγμές, χωρίς να νιώθουμε ότι χάνουμε πολύτιμο χρόνο από το επόμενο μεγάλο επίτευγμα.

Γνωρίζοντας τα άτομα πίσω από την ιδέα, όλα βγάζουν απόλυτο νόημα!

Η Χριστίνα Αθανασιάδου και η Δέσποινα Αγγελοπούλου είναι 21 ετών, φίλες και συμφοιτήτριες του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν είχαν καμία εμπειρία στη διοργάνωση ενός αντίστοιχου event. Σήμερα, είναι οι Project Managers του TEDxUniversityofPiraeus, συντονίζοντας μια μεγάλη ομάδα και αναλαμβάνοντας ευθύνες που πολλοί θα δίσταζαν να αναλάβουν ακόμα και με ένα γεμάτο βιογραφικό.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν χρειάζεται να φτάσεις τα 30, να έχεις συγκεντρώσει πέντε διαφορετικούς τίτλους και να μετράς χρόνια προϋπηρεσίας για να πεις «ναι» σε ένα μεγάλο challenge. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις από την αρχή πώς ακριβώς θα τα καταφέρεις. Αρκεί να έχεις την όρεξη να δοκιμάσεις και το θάρρος να μάθεις στην πορεία.

Το χρειαζόμασταν πολύ αυτό το reality check, οπότε μιλήσαμε με τα δύο κορίτσια για να καταλάβουμε καλύτερα τι τις έκανε να ανταποκριθούν θετικά σε αυτή την πρόκληση και, φυσικά, να πάρουμε λίγο από το… audacity τους! 👑

1. Κατ’ αρχάς πείτε μας δυο λόγια για εσάς, από πού είστε, πόσο χρονών είστε, τι σπουδάζετε;

Ονομάζομαι Χριστίνα Αθανασιάδου, είμαι 21 και είμαι από την Αθήνα. Λατρεύω τη διασκέδαση, τα ταξίδια και τις εκδρομές, οπότε αν δεν με πετύχεις κάπου έξω στην Αθήνα για καφέ ή ποτό, το πιθανότερο είναι να είμαι σε κάποιο ταξιδάκι. Έχω ξεκινήσει να κάνω και βλογκάκια όπου πηγαίνω, είναι το αγαπημένο των φίλων μου. Γενικά αγαπώ να κρατάω όσες περισσότερες αναμνήσεις μπορώ.

Ονομάζομαι Δέσποινα Αγγελοπούλου, είμαι 21 ετών και κατάγομαι από ένα χωριό της Κορινθίας, όπου μεγάλωσα. Στα 18 μου ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω. Παράλληλα με τις σπουδές μου, αγαπώ τον αθλητισμό και τα ταξίδια, αλλά κυρίως απολαμβάνω τον χρόνο με τους ανθρώπους μου και τις στιγμές μαζί τους.

Σπουδάζουμε και οι δύο Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, όπου και γνωριστήκαμε. Πλέον, εκτός από φίλες και συμφοιτήτριες, οργανώνουμε παρέα ένα ολόκληρο event!

2. Είστε δύο φοιτήτριες χωρίς προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία και σήμερα μανατζάρετε ένα ολόκληρο TEDx. Πώς φτάσατε να αναλάβετε κάτι τόσο μεγάλο;

Να πούμε την αλήθεια, ήταν κάπως ξαφνικό.

Είχαμε παρακολουθήσει το περσινό TEDxUniversitofPiraeus και μας άρεσε πολύ η ιδέα να ενταχθούμε σε μια τέτοια εθελοντική ομάδα και να ζήσουμε από κοντά όλη αυτή την εμπειρία.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο καθηγητής και επιστημονικός υπεύθυνος του έργου μπήκε στο μάθημά μας και μας ενημέρωσε ότι αναζητούσε δύο άτομα για τη θέση των Project Managers, τα οποία θα μπορούσαν να αναλάβουν από κοινού τη διοργάνωση. Αν και λίγο διστακτικές στην αρχή δεν μας πήρε πολύ καιρό να πούμε το ναι. Ήταν μια μεγάλη ευθύνη και, φυσικά, δεν είχαμε προηγούμενη εμπειρία σε κάτι αντίστοιχο.

Τελικά, όμως, σκεφτήκαμε ότι αν δεν τολμήσεις, δεν θα μάθεις ποτέ τι μπορείς να καταφέρεις.

Τέτοιες ευκαιρίες δεν εμφανίζονται συχνά, ειδικά όσο είσαι ακόμη φοιτητής. Γι’ αυτό, αποφασίσαμε να κάνουμε το βήμα. Και κάπως έτσι, από δύο φοιτήτριες που απλώς θέλαμε να συμμετέχουμε σε μια εθελοντική ομάδα, βρεθήκαμε να συντονίζουμε μια ολόκληρη TEDx διοργάνωση.

3. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο reality check καθώς περάσατε από τη θεωρία της σχολής στην πραγματική οργάνωση ενός τόσο μεγάλου project;

Το μεγαλύτερο reality check σίγουρα ήταν η διαχείριση μιας τόσο μεγάλης ομάδας με 30 διαφορετικές προσωπικότητες. Στη σχολή μαθαίνεις τα πλαίσια και τις θεωρίες, αλλά κανένα βιβλίο δεν σε προετοιμάζει πλήρως για την ανθρώπινη δυναμική. Από την οργάνωση και τη συνεργασία στην πράξη, μέχρι το πώς κρατάς ψηλά το ηθικό και το γνωστό team spirit όταν οι πιέσεις αυξάνονται, η μεγαλύτερη πρόκληση και μάθηση ήταν να καταλάβουμε ότι το management δεν αφορά μόνο τα deadlines, αλλά κυρίως τους ανθρώπους.

4. Τι σας βοήθησε να ξεπεράσετε το άγχος της απειρίας και τι αντιμετώπιση συναντήσατε;

Το γεγονός πως είχαμε η μία την άλλη από την πρώτη στιγμή ήταν ίσως το πιο σημαντικό. Η ευθύνη ήταν μεγάλη και, πολλές φορές, αντιμετωπίσαμε δυσκολίες για τις οποίες κανείς δεν μας είχε προετοιμάσει. Αυτό που μας βοήθησε περισσότερο ήταν η θέληση και η όρεξη που είχαμε να μάθουμε και να προσπαθήσουμε.

Ξέραμε ότι δεν είχαμε την εμπειρία, αλλά δεν το είδαμε ως εμπόδιο. Κάθε δυσκολία ήταν μια ευκαιρία να μάθουμε κάτι καινούργιο και να γίνουμε καλύτερες.

Και, φυσικά, το ότι μπορούσαμε να μοιραζόμαστε η μία με την άλλη το άγχος, τις ευθύνες αλλά και τις αποφάσεις, έκανε όλη τη διαδικασία πολύ πιο εύκολη.

5. Τι μάθατε μέσα από το TEDx που πιστεύετε ότι δεν θα μπορούσε να σας διδάξει κανένα μάθημα στη σχολή;

Αν κάτι δεν θα μπορούσε ποτέ να μας διδάξει η σχολή, είναι η διαχείριση της αβεβαιότητας και του χρόνου με έναν πιο ανθρώπινο τρόπο. Στο πανεπιστήμιο μας μαθαίνουν να κυνηγάμε το τέλειο αποτέλεσμα, να τρέχουμε πίσω από deadlines εργασιών και να μετράμε τα πάντα με αυστηρούς δείκτες.

Το TEDx και ειδικά η φετινή θεματική μας, το ‘Un-rushed’ μας έμαθαν κάτι διαφορετικό. Ότι η ηρεμία δεν σημαίνει ακινησία, αλλά ότι για να χτίσεις κάτι σπουδαίο, πρέπει να μάθεις να αναπνέεις. Σημαίνει να μπορείς να διαχειρίζεσαι τα απρόοπτα και τα λάθη χωρίς πανικό, να επικοινωνείς ουσιαστικά, να δίνεις χώρο στους ανθρώπους γύρω σου και να εκτιμάς τη διαδρομή, όχι μόνο το αποτέλεσμα.

Και σίγουρα θα αναφερόμασταν ξανά στην ομαδικότητα. Το TEDx μας έδειξε στην πράξη ότι μια ομάδα με όρεξη, διάθεση για δουλειά και κοινό όραμα μπορεί να κάνει πραγματικά τη διαφορά. Τελικά, το να μάθεις να συνεργάζεσαι ουσιαστικά με διαφορετικούς ανθρώπους, να ακούς, να προσαρμόζεσαι και να εμπιστεύεσαι την ομάδα σου, είναι ένα μάθημα που δύσκολα μπορεί να σου διδάξει ένα Πανεπιστήμιο.

6. Πιστεύετε ότι το συνεχές κυνήγι εμπειριών και εφοδίων φταίει που δε νιώθουμε ποτέ 100% έτοιμοι να αναλάβουμε κάτι; Αυτή η φωνούλα μέσα μας, μας λέει συνέχεια ότι έχει μείνει κάτι ακόμα να μάθουμε πριν βγούμε in the wild.

(Δέσποινα) Η αλήθεια είναι πως το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να κυνηγάμε συνεχώς εφόδια, εμπειρίες, γνώσεις και επιτεύγματα, πιστεύοντας ότι έτσι θα είμαστε πιο «έτοιμοι» για το επόμενο βήμα. Γεμίζουμε το βιογραφικό μας, αποκτούμε νέες δεξιότητες και συνεχίζουμε να κοιτάμε τι μας λείπει, χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος αριθμός εφοδίων που θα μας κάνει να πούμε «τώρα είμαι 100% έτοιμος».

Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτή η εσωτερική φωνή που λέει «μάθε λίγο ακόμα και μετά ξεκίνα» δεν θα σταματήσει ποτέ εντελώς. Και ίσως αυτό θέλει να μας θυμίσει και το Unrushed: ότι δεν χρειάζεται να τρέχουμε διαρκώς προς την επόμενη εκδοχή του εαυτού μας, ξεχνώντας ότι αυτό που είμαστε σήμερα είναι ήδη αρκετό.

Προσωπικά, το κατάλαβα μέσα από την εμπειρία του TEDx. Αν περιμέναμε να αποκτήσουμε πρώτα όλη τη γνώση, την εμπειρία και την αυτοπεποίθηση, πιθανότατα δεν θα κάναμε ποτέ το βήμα. Κάποια στιγμή πρέπει απλώς να εμπιστευτείς όσα ήδη έχεις, να αποδεχτείς ότι θα μάθεις στην πορεία και να προχωρήσεις χωρίς να έχεις όλες τις απαντήσεις. Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουμε να εξελισσόμαστε, αλλά να σταματήσουμε να αισθανόμαστε ότι πρέπει συνεχώς να τρέχουμε για να γίνουμε «αρκετοί».

(Χρστίνα) Συμφωνώ απόλυτα και ειλικρινά, δεν ξέρω αν φταίει αποκλειστικά το συνεχές κυνήγι εφοδίων ή ο ίδιος ο φόβος της αποτυχίας. Η αλήθεια είναι ότι η εσωτερική φωνή που σου λέει «δεν έχεις μάθει αρκετά ακόμα, δεν είσαι έτοιμος» είναι εκεί, κάποιες φορές πιο έντονη.

Αυτό που προσπαθώ να κάνω εγώ για να το διαχειριστώ, είναι να μετατρέψω το «δεν είμαι έτοιμη» σε «θα πάω, θα το παλέψω και θα ξέρω τουλάχιστον ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό». Στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν βγαίνει 100% έτοιμος in the wild. Ετοιμότητα είναι να αποδέχεσαι ότι θα κάνεις λάθη, αλλά θα είσαι εκεί για να τα διορθώσεις.

7. Βιώνοντας αυτή την εμπειρία, τι θεωρείτε πιο σημαντικό για έναν νέο που ξεκινάει: ένα γεμάτο CV ή η διάθεση να δοκιμάσει κάτι που δεν ξέρει ακόμη πώς γίνεται;

Ο συνδυασμός των δύο θα ήταν το ιδανικό. Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς στην ηλικία των early 20s, οι περισσότεροι από εμάς ακόμα εξερευνούμε τις επιλογές μας και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας. Ένα γεμάτο CV δεν χτίζεται με το να ξέρεις τα πάντα από πριν, αλλά επειδή τολμάς να δοκιμάσεις, να αποτύχεις, να σηκωθείς και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να εξερευνήσει και να εξελιχθεί, χωρίς το άγχος και την πίεση ότι πρέπει όλα να τα έχεις βρει μέχρι τα 20 σου. Η διάθεση να δοκιμάσεις κάτι που δεν ξέρεις πώς γίνεται είναι η βάση, το CV γεμίζει στην πορεία.

8. Το φετινό θέμα του TEDx University of Piraeus είναι ‘Un-rushed’. Πώς καταλήξατε σε αυτή την ιδέα; Τι είδατε στη νέα γενιά και είπατε «χρειάζεται να το ακούσει αυτό»;

(Χριστίνα) Η ιδέα ήρθε αρκετά αβίαστα, το όνομα αργότερα με λίγη παραπάνω σκέψη. Μέσα από συζητήσεις στον καναπέ της Δέσποινας, με φίλους μου αλλά και με τον εαυτό μου, παρατήρησα ένα κενό στην ικανότητά μας να απολαύσουμε τις μικρές στιγμές, ακριβώς επειδή συμβαίνουν τόσα πολλά ταυτόχρονα γύρω μας. Στο σύγχρονο hustle culture τις παραλείπουμε, τις ξεχνάμε, δεν δίνουμε χώρο και χρόνο στο να είμαστε παρώντες, να νιώσουμε έντονα, να ζήσουμε ανέμελα για λίγο.

Αυτό ακριβώς ήταν το αίσθημα που ήθελα να μεταδοθεί, μια αισιοδοξία ότι δεν χρειάζεται να τα τρέχουμε όλα με πανικό για να πετύχουμε, αλλά ότι η ομορφιά και η ουσία βρίσκονται στο να ζεις τη στιγμή συνειδητά και με χαμόγελο. Το δικό μου “σοκ” ήρθε βασικά όταν κατάλαβα πόσο γρήγορα περνάει η φοιτητική ζωή αλλά πόσες ωραίες αναμνήσεις μπορεί να κρύβει. Και σου μιλάω για απλές βραδιές με φίλους, εκδρομές… στιγμές που αν όντως κάτσεις και απολαύσεις χωρίς να βιαστείς για λίγο να προλάβεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου, θα νιώσεις πραγματικά ολοκληρωμένος.

(Δέσποινα) Για εμένα, ίσως ένα από τα μεγαλύτερα άγχη της σημερινής κοινωνίας είναι η ανάγκη να τα προλάβουμε όλα. Να φτάσουμε κάπου γρήγορα, να αποκτήσουμε εμπειρίες, να εξελιχθούμε και, κυρίως, να προλάβουμε να φτάσουμε εκεί που βλέπουμε ότι έχουν ήδη φτάσει οι άλλοι.

Ως Gen Z, βιώνω κι εγώ αυτή την πίεση. Υπάρχει μια φωνή μέσα μου που πολλές φορές λέει διαρκώς «βιάσου, δεν θα προλάβεις».

Και κάπως έτσι, συζητώντας το θέμα με τη Χριστίνα, συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή η φωνή δεν είναι μόνο δική μας. Βλέπουμε καθημερινά νέους ανθρώπους να συγκρίνονται, να αγχώνονται και να αισθάνονται ότι πρέπει συνεχώς να τρέχουν για να μη μείνουν πίσω. Θέλαμε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ανοιχτά γι’ αυτό. Ταυτόχρονα, όμως, όσο προχωρούσαμε στην προετοιμασία και συζητούσαμε με τους ομιλητές μας, καταλάβαμε κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: το Unrushed δεν αφορά μόνο τη δική μας γενιά. Οι ομιλητές μας προέρχονται από διαφορετικές ηλικίες, επαγγελματικούς χώρους και εμπειρίες ζωής, και μέσα από τις συζητήσεις μας ανακαλύψαμε ότι αυτή η ανάγκη να προλάβουμε, να αποδείξουμε και να φτάσουμε κάπου «στην ώρα μας» τους έχει απασχολήσει και εκείνους.

Και ίσως αυτό είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φετινού TEDxUniversityofPiraeus. Δεν θέλουμε να δώσουμε μία απάντηση στο τι σημαίνει να είσαι Unrushed. Θέλουμε να ακούσουμε πολλές διαφορετικές ιστορίες. Να δούμε πώς αλλάζει αυτή η έννοια από άνθρωπο σε άνθρωπο και από γενιά σε γενιά. Γιατί μπορεί να μεγαλώσαμε με διαφορετικές ταχύτητες και διαφορετικές αφετηρίες, αλλά ίσως τελικά όλοι έχουμε ακούσει κάποια στιγμή αυτή την ίδια φωνή να μας λέει: «Βιάσου, δεν θα προλάβεις».

Ωστόσο, δε μένεις πίσω όταν σταματάς. Προλαβαίνεις κάτι άλλο. Nα ζήσεις… 

9. Πώς ξεχωρίζεις το «έχω φιλοδοξίες» από το «τρέχω επειδή φοβάμαι ότι όλοι οι άλλοι προχωρούν πιο γρήγορα από μένα»;

Το ξεχωρίζεις καθαρά από το συναίσθημα που το συνοδεύει. Όταν έχεις φιλοδοξίες είσαι γεμάτος με ενέργεια, θες να δημιουργήσεις, να μάθεις και να εξελιχθείς επειδή πιστεύεις σε αυτό που κάνεις.

Ο φόβος και το γνωστό FOMO, αργά ή γρήγορα σε εξαντλεί. Είναι αυτή η αόρατη πίεση ότι όλοι οι άλλοι προχωρούν πιο γρήγορα, ότι μένεις πίσω, και ότι πρέπει να τρέξεις για να κάνεις keep up και να είσαι online και active . Το ‘Un-rushed’ είναι ακριβώς αυτή η υπενθύμιση, ότι η ζωή και η καριέρα δεν είναι αγώνας ταχύτητας με τους γύρω μας. Το μυστικό είναι να θυμάσε γιατί ξεκίνησες και που θέλεις να φτάσεις. Καθένας άλλωστε έχει τη δική του πορεία.

10. Εσείς οι ίδιες νιώθετε rushed;

Και ποιος δεν νιώθει rushed σε αυτή την ηλικία; Υπάρχει συνεχώς η αίσθηση ότι πρέπει να προλάβουμε: να σπουδάσουμε, να αποκτήσουμε εμπειρίες, να βρούμε δουλειά, να εξελιχθούμε, να μην «μείνουμε πίσω». Tο πιο δύσκολο είναι ότι πολλές φορές αυτή η πίεση δεν έρχεται μόνο απ’ έξω. Την κουβαλάμε και μέσα μας. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κάποιος να μας πιέζει, νιώθουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε περισσότερα ή να έχουμε ήδη φτάσει κάπου αλλού. Οπότε ναι, και εμείς νιώθουμε rushed.

Ίσως, μάλιστα, αυτός είναι ένας από τους λόγους που το Unrushed μας αγγίζει τόσο πολύ και το επιλέξαμε. Γιατί δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε απλώς ένα event γύρω από ένα ενδιαφέρον θέμα. Θέλαμε να σταθούμε για λίγο μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και να αναρωτηθούμε αν όντως χρειάζεται να τρέχουμε τόσο. Aυτή η ερώτηση αφορά τελικά και εμάς τις ίδιες. Γιατί ενώ προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια εμπειρία που θα υπενθυμίσει στους άλλους ότι δεν χρειάζεται να βιάζονται, χρειάζεται ταυτόχρονα να το υπενθυμίζουμε και στους ίδιους μας τους εαυτούς.

11. Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να σκέφτεται «έχω μείνει πίσω», με ποια σκέψη προσπαθείτε να το αντικαταστήσετε; Σε τι επιλέγετε να κάνετε focus;

(Χριστίνα) Η πιο βασανιστική μου σκέψη αλλά και η αφορμή προβληματισμού για το θέμα μας. Είμαι αρκετά αυστηρή με τον εαυτό μου σε αυτό το κομμάτι και είναι κάτι που προσπαθώ συνεχώς να βελτιώσω. Προφανώς χωρίς να λειτουργεί πάντα, προσπαθώ να μου υπενθυμίζω ότι δεν έχει σημασία αν προχωράω πιο γρήγορα από τους άλλους, αλλά αν προχωράω με βάση αυτά που πραγματικά θέλω εγώ, τα όνειρα και τους στόχους μου. Αυτό που θέλω είναι να μπορώ να εμπνέομαι από τους γύρω μου, χωρίς αυτό να μου προκαλεί πανικό ότι μένω πίσω. Κάνω focus ακόμα στις μικρές μου επιτυχίες, επιβραβεύω τον εαυτό μου συνειδητοποιώντας επιτέλους ότι όλα αυτά είναι απλώς μέρος του ταξιδιού μου. 

(Δέσποινα) Νομίζω ότι προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου πως δεν υπάρχει ένα κοινό χρονοδιάγραμμα για όλους. Το «έχω μείνει πίσω» προϋποθέτει ότι υπάρχει κάπου ένας συγκεκριμένος προορισμός και μια συγκεκριμένη στιγμή μέχρι την οποία πρέπει να έχω φτάσει εκεί. Στην πραγματικότητα όμως, ο καθένας μας βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική διαδρομή. Προσπαθώ, λοιπόν, να μεταφέρω το focus από το «πού θα έπρεπε να είμαι» στο «πού βρίσκομαι τώρα και τι έχει αξία για μένα αυτή τη στιγμή». Να κοιτάζω περισσότερο τη δική μου πορεία και λιγότερο το σημείο στο οποίο βρίσκονται οι άνθρωποι γύρω μου. Προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου όλα αυτά που έχω ήδη καταφέρει και ότι το να μην έχω φτάσει ακόμη εκεί που θέλω δεν σημαίνει ότι έχω αποτύχει ή ότι έχω μείνει πίσω. Σημαίνει απλώς ότι δεν έχω φτάσει ΑΚΟΜΗ. Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο.

12. Συμπληρώστε τη φράση: «Στα 20 σου δεν χρειάζεται να έχεις ήδη ____.»

(Δέσποινα) φτάσει στην Ιθάκη σου.

(Χριστίνα) ωριμάσει πλήρως.

OUR20s

DIGITAL

Το ‘Maxxing’ είναι η λέξη της χρονιάς για το 2026, μπορείς να το τσοντάρεις κυριολεκτικά παντού!

DIGITAL

Η νέα εφαρμογή που σου μαθαίνει τα πάντα για τα τρόφιμα που αγοράζεις, με ένα σκανάρισμα!

hashtag

BEST_OF_THE_INTERNET