Να τηλεφωνήσω σε διαφορετικούς τεχνίτες για να πάρω προσφορές;
Να καλέσω τον γιατρό για να κλείσω ραντεβού;
Να περάσω αύριο από το κατάστημα για… να βάλω μια υπογραφή;
Αντικοινωνικός δεν είμαι, ούτε αντικαταστηματικός, έχω και φίλους καταστήματα, αλλά ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
But, why am I like this? Και, το πιο σημαντικό, γιατί είναι (σχεδόν) όλη η γενιά μας έτσι;
Δύο λέξεις που μπορούν να μας αποτελειώσουν: Σε αγαπώ Περίμενε λίγο
Ο χρόνος είναι χρήμα και, ω τι περίεργο, μας λείπουν και τα δύο. Δουλειά, deadlines, μηνύματα σε 15 διαφορετικά social media με τα ίδια 3 άτομα, υποχρεώσεις, υποχρεώσεις, υποχρεώσεις.
Σίγουρα δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο και ειδικά όταν ξέρουμε ότι κάτι μπορεί να γίνει μέσα σε 5 λεπτά από το κινητό μας, η ιδέα του να σταθούμε σε ουρά μοιάζει με side quest που δεν ζητήσαμε ποτέ. Γι’ αυτό και επιλέγουμε με ποιους συνεργαζόμαστε ή από πού αγοράζουμε – douleutaras, online τράπεζα snappi, e-food, doctoranytime, e-shops με άμεση παράδοση και πάει λέγοντας. Σημασία έχει να είναι εύκολο και γρήγορο. Τέλος.
Χαρτούρα: το vintage που δεν θέλουμε να επιστρέψει
Υπάρχει κάτι βαθιά αποθαρρυντικό στο να σου δίνουν ένα έντυπο και ένα στυλό για να το συμπληρώσεις. Τι εννοείς ότι πρέπει να γράψω την ημερομηνία γέννησής μου αντί να την επιλέξω από drop-down menu; Πολύ βαρετό.
Φωτοτυπίες, υπογραφές, σφραγίδες, “φέρε και ένα αντίγραφο ταυτότητας για καλό και για κακό”. Πού είναι το Πρωτόκολλο και γιατί πρέπει να περάσω από 5 διαφορετικούς υπαλλήλους για να με ξαναστείλουν τελικά στον πρώτο; Την ώρα που αποθηκεύουμε ολόκληρη τη ζωή μας στο cloud, η χαρτούρα μας φαίνεται σαν relic από άλλη εποχή.
Το κινητό μας είναι το νέο ΚΕΠ
Αν κάτι δεν γίνεται από το κινητό, αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε ότι κάτι πάει λάθος. Πληρωμές, ραντεβού, αιτήσεις, αγορές, ενημέρωση, σύγκριση τιμών – όλα χωράνε σε μια οθόνη 6 ιντσών και δεν έχει σημασία η μέρα ή η ώρα. Γιατί να ντυθούμε, να μετακινηθούμε και να ψάχνουμε πάρκινγκ, όταν μπορούμε να κάνουμε scroll φορώντας τις παντοφλίτσες με τον Σνούπι; Και γιατί να ζητάμε άδεια από τη δουλειά μας ή να αλλάζουμε ολόκληρο το πρόγραμμά μας για να ταιριάξουμε με τις ώρες λειτουργίες ενός καταστήματος;
Τα παραδοσιακά ωράρια μοιάζουν να απευθύνονται σε έναν άνθρωπο που έχει άπειρη ενέργεια και μηδέν emails μετά τη δουλειά – δηλαδή όχι σε μένα. Για όλους τους υπόλοιπους, το online απλώς… βολεύει. Είναι εκεί όταν εμείς είμαστε διαθέσιμοι. Ακόμα και στις 23:47, ενώ βλέπουμε Netflix.
Θέλουμε να ξέρουμε πριν ρωτήσουμε
Η γενιά μας μεγάλωσε με reviews. Πριν αγοράσουμε καφέ, ψάχνουμε αξιολογήσεις. Πριν ταξιδέψουμε σε νέα χώρα, ξέρουμε ήδη πού θα φάμε. Πριν επιλέξουμε υπηρεσία, διαβάζουμε όρους και προϋποθέσεις. Μας αρέσει ο έλεγχος και ξέρουμε ότι online τον έχουμε – ή, τουλάχιστον, έτσι νιώθουμε.
Γιατί, αν μη τι άλλο, online έχουμε όλη την πληροφορία και μπορούμε να επιλέξουμε χωρίς πίεση. Βλέπουμε τιμές, συγκρίνουμε, αποφασίζουμε χωρίς των πωλητή πάνω από το κεφάλι μας, χωρίς τη ζέστη του mall και χωρίς τον κόσμο που μας σπρώχνει για να περάσει όταν είμαστε ήδη overstimulated. Στο κατάστημα, πολλές φορές νιώθουμε ότι πρέπει να πάρουμε αποφάσεις on the spot. Και αυτό δεν είναι το vibe μας, είτε μιλάμε για κάποιο φθηνό μπλουζάκι είτε για καινούργιο αυτοκίνητο.
Μια γενιά που θέλει να κάνει μόνη της τη δουλειά – αρκεί να μη χρειαστεί να πάρει τηλέφωνο
Υπάρχει και κάτι ακόμα, ίσως πιο βαθύ απ’ όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά: μας αρέσει να τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Όχι από ξεροκεφαλιά ή αντικοινωνικότητα, αλλά γιατί έτσι μάθαμε. Να ψάχνουμε, να συγκρίνουμε, να διαβάζουμε, να αποφασίζουμε. Και το online περιβάλλον μας δίνει χώρο να κάνουμε pause, να αλλάξουμε γνώμη, να φύγουμε και να ξαναγυρίσουμε χωρίς καμία κοινωνική υποχρέωση.
Με απλά λόγια, το online μας προσφέρει αυτό που χρειαζόμαστε: αυτονομία με τους δικούς μας όρους. Κάνουμε τα πάντα στον χρόνο μας, με τον τρόπο μας, χωρίς να νιώθουμε ότι χρωστάμε εξηγήσεις σε κανέναν. Και σε έναν κόσμο που τρέχει συνεχώς, το να μπορείς να πεις “θα το κάνω μόνος μου, όποτε θέλω” είναι μικρή πολυτέλεια. Και την εκτιμάμε όσο λίγα πράγματα.
