Κάπου μεταξύ Α’ και Β’ Λυκείου, σε έβαλαν να αποφασίσεις τι θες να κάνεις στη ζωή σου. Πολύ λογικό expectation από ένα 16χρονο, έτσι; 😃 Αφού στάμπαρες 2-3 σχολές, μπήκες στη φάση της προετοιμασίας, έδωσες Πανελλήνιες και ένιωσες φουλ περήφαν@ για τον εαυτό σου που κατάφερες να περάσεις. Μόνο που τώρα που είσαι όντως στη σχολή… κάτι δεν κολλάει.
Δεν νιώθεις όσο fulfilled περίμενες, δεν σου βγαίνει το vibe που είχες στο μυαλό σου, απλά δεν. Μήπως είσαι αχάριστ@; Μήπως είσαι drama queen; Μήπως απλώς βαριέσαι εύκολα; Nope. Πολύ απλά, δεν έκανες τη σωστή επιλογή όταν το μόνο που ήξερες από τη «ζωή» ήταν σχολείο, φροντιστήριο και TikTok. Τι περίεργο…
Θα κρίνω όσο ζω αυτό το σύστημα, γιατί είμαι κι εγώ θύμα του. Ως παθούσα λοιπόν, ξέρω τα σημάδια εκείνα που φωνάζουν ✨λάθος σχολή✨ και δεν κάνω gatekeep. Aν δεις τον εαυτό σου στα παρακάτω, μην πανικοβληθείς – δεν είσαι ο μόνος/η μόνη/το μόνο. Το να το συνειδητοποιήσεις, είναι το πρώτο βήμα. Και κυρίως, δεύτερες ευκαιρίες υπάρχουν.
1 Ναι αλλά τι ακριβώς σπουδάζω; 🤔
Το να μην ξέρεις με τι ακριβώς ασχολείσαι, σημαίνει ότι έχεις έλλειψη ενδιαφέροντος για αυτό. Αν ένιωθες παθιασμέν@ με το αντικείμενο των σπουδών σου, trust me, θα ήξερες πολύ καλά γιατί κάνεις τα συγκεκριμένα μαθήματα, τι αποκομίζεις από αυτά και ποιες πόρτες σου ανοίγονται μόλις πάρεις πτυχίο. Αν, ωστόσο, κάθε φορά που σε ρωτάει κάποιος «τι σπουδάζεις;» εμφανίζεις έρορ… I got news for you.
2 «Βρήκα ανοιχτή την πόρτα και μπήκα» 🚪
Η χρονιά των Πανελληνίων είναι από τις πιο αγχωτικές ever. Φοβάσαι πως αν «αποτύχεις», όλα τελειώνουν και μαζί τους τα όνειρα που είχες για τα 20s σου. Κλασική εφηβεία, με όλη της την υπερβολή. Σε μια προσπάθεια να αποφύγεις αυτό το σενάριο, κάνεις την επιλογή σου όχι επειδή την ήθελες πραγματικά, αλλά επειδή «έπρεπε κάπου να μπεις».
Μπαίνεις λοιπόν στην πρώτη πόρτα που βρίσκεις ανοιχτή — είτε ήταν η σχολή που ήθελες, είτε απλώς αυτή που έτυχε. Και συμβιβάζεσαι, με την ελπίδα ότι θα τη συνηθίσεις, θα την αγαπήσεις στην πορεία, ότι «κάπως» θα βρεις τον δρόμο σου. Αλλά το να συμβιβάζεσαι με ό,τι βρεθεί μπροστά σου, δύσκολα σε κάνει να νιώθεις πως ανήκεις πραγματικά. Κι εκεί είναι που αρχίζεις να αναρωτιέσαι μήπως… απλώς μπήκες στη λάθος πόρτα.
3 Οι βαθμοί δε βλέπονται 🫣
Όσο romanticize κι αν κάνεις τη μελέτη σου, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς ούτε λεπτό. Οι σημειώσεις μπροστά σου μοιάζουν με random λέξεις χωρίς κανένα νόημα. Και μεταξύ μας; Δεν σε ενδιαφέρει καν να τα μάθεις όλα αυτά. Ο καλύτερος σου βαθμός είναι το 5 κι αυτό σου φτάνει, γιατί το μόνο που θες είναι να τελειώνεις. Δεν λέμε πως το διάβασμα είναι fun, αλλά αν πιάνεις τον εαυτό σου να σνομπάρει τελείως ό,τι έχει σχέση με τη σχολή, τότε κάτι δεν πάει καλά. Η πλήρης απαξίωση είναι ένα red flag που δεν πρέπει να αγνοήσεις.
4 Φίλοι από τη σχολή… τι είναι αυτό; 🤨
Το όλο uni life δε σε εμπνέει όσο περίμενες. Είχες φανταστεί διαβάσματα με συμφοιτητές, ομαδικές εργασίες, καφέδες στα κενά, κλάμπινγκ τα βράδια… αλλά στην πράξη είσαι εσύ, το κινητό σου και το κρεβάτι που έχει πάρει το σχήμα σου. Δεν μπήκες ποτέ καν στον κόπο να κάνεις φίλους στη σχολή. Όχι επειδή δεν είσαι κοινωνικ@, αλλά γιατί δεν νιώθεις στο στοιχείο σου. Η εμπειρία του πανεπιστημίου είναι ένα πακέτο, και το connect με συμφοιτητές είναι μέρος του. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να συνδεθείς με τη σχολή, δύσκολα θα συνδεθείς και με τον κόσμο της.
5 Το bare minimum είναι το max effort σου! 🤏
Οτιδήποτε δεν είναι υποχρεωτικό, απλά το αγνοείς. Δεν σηκώνεις χέρι, δεν κυνηγάς ευκαιρίες, δεν ψήνεσαι για τίποτα έξτρα. Κάνεις τα απολύτως βασικά και ούτε που σου περνάει απ’ το μυαλό να ασχοληθείς με side projects, να συμμετάσχεις σε ομαδικές εργασίες, να κυνηγήσεις καλύτερους βαθμούς ή να «χτίσεις» το βιογραφικό σου. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως, όταν το bare minimum μοιάζει με υπέρβαση, μάλλον δεν είσαι στο σωστό μέρος.
6 Η σχέση σου με τα αμφιθέατρα είναι μακριά κι αγαπημένοι
Κάθε αρχή εξαμήνου, δίνεις την υπόσχεση ότι αυτή τη φορά θα αλλάξεις. Θα είσαι συνεπής, θα πηγαίνεις στα μαθήματα, θα γίνεις σωστός φοιτητής. Δε θα το έλεγα ακριβώς συνέπεια όταν καταλήγεις να πατάς στη σχολή μια στο τόσο. 😬 Αν οι καλές προθέσεις έδιναν πτυχίο, θα ήσουν ήδη απόφοιτος. Στην πραγματικότητα όμως, είσαι εσύ και μια κούφια υπόσχεση που δεν μπορείς να τηρήσεις, γιατί πολύ απλά δεν βρίσκεις το κίνητρο να το κάνεις.
7 Μετά το πτυχίο… πού, τι, πώς;! 😰
Το τέλος των σπουδών είναι κάτι που τους τρομάζει όλους – και όχι άδικα. Μπαίνεις για τα καλά στο adult life και το άγνωστο που απλώνεται μπροστά σε τρομοκρατεί. Αν όμως ετοιμάζεσαι να το ζήσεις με ένα πλάνο και ένα όνειρο, τότε ο ενθουσιασμός και η προσδοκία υπερτερούν του άγχους. Δε θα έλεγες ότι ταυτίζεσαι, ε; Για σένα, το τέλος της σχολής μοιάζει περισσότερο με το τέλος… των πάντων. Και αυτό γιατί δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου να συνεχίζει σε αυτό το αντικείμενο. Η φοιτητική σου εμπειρία δεν σε έχει εμπνεύσει να κάνεις όνειρα για το μέλλον και το μόνο που ξέρεις είναι το τώρα.
8 Νιώθεις άχρηστ@ 🤠
Όταν δεν σε ενδιαφέρει πραγματικά να εξελιχθείς σε κάτι, είναι αναμενόμενο να αρχίζεις να αμφισβητείς τον εαυτό σου. Στις διαλέξεις αδυνατείς να συγκεντρωθείς, η ιδέα του διαβάσματος σε ξενερώνει, και καταλήγεις να αισθάνεσαι κατώτερ@ από συμφοιτητές και φίλους που φαίνεται να «το ‘χουν». Νιώθεις πως μένεις στάσιμ@ ενώ όλοι οι άλλοι προχωρούν. Πως ακόμα και να πάρεις το πτυχίο, στην ουσία δε θα έχεις καταφέρει τίποτα.
Οτιδήποτε κάνεις με το ζόρι και όχι επειδή το θέλεις, αργά ή γρήγορα θα σε γεμίζει αρνητικά συναισθήματα και θα ρίχνει την αυτοεκτίμησή σου. Μπορεί το να ξαναπροσπαθήσεις να μοιάζει βουνό, αλλά δεν είναι. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές – αλίμονο αν τις πετυχαίναμε όλες με την πρώτη. It’s ok, απλά φτιάξε ένα καλύτερο πλάνο και δοκίμασέ το από την αρχή.
