Η Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου αναμένεται μεγαλειώδης. Αν η πανελλήνια συγκέντρωση για τα Τέμπη στις 26 Ιανουαρίου ένωσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους για να απαιτήσουν δικαίωση, τότε αυτή που θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της επετείου θα ξεπεράσει κάθε προσδοκία.
Προβλέπεται η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έχει γίνει ποτέ. Κι αν αναρωτιέσαι γιατί τώρα, δύο χρόνια μετά; Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την ερώτηση. Γιατί δύο χρόνια μετά, είμαστε ακόμα στο σημείο μηδέν. Μαζί με το γεγονός ότι νέα στοιχεία έρχονται συνεχώς στο φως που δεν αφήνουν περιθώρια για δεύτερες σκέψεις, περισσότερος κόσμος αποφασίζει να αφήσει την ασφάλεια του σαλονιού του για να στηρίξει έμπρακτα τον αγώνα των συγγενών.
Αν ακόμα σκέφτεσαι αν πρέπει να παρευρεθείς στο σημείο συγκέντρωσης της πόλης σου στις 28 Φεβρουαρίου, τότε έχουμε μερικούς πολύ convincing λόγους που θα σε βγάλουν από το δίλημμα.
Η χώρα εκείνη τη μέρα θα παραμείνει «κλειστή» και οι δικαιολογίες να μην δώσεις το παρόν είναι πραγματικά ελάχιστες. Οφείλουμε να είμαστε η φωνή των νεκρών, όπως υποσχεθήκαμε. Να το τραβήξουμε μέχρι τέλους. Μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη.
57 άνθρωποι δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους
57 ζωές, με όνομα, οικογένεια, όνειρα, ιστορίες, χάθηκαν σε μια στιγμή. Έκλεισαν εισιτήριο σε ένα μέσο του οποίου κάποιοι διασφάλιζαν την ασφάλεια, για να αποδείξουν τελικά πόσο μακριά απείχε η πραγματικότητα από αυτή τη δήλωση. Τα 57 θύματα δεν μπορούν να μιλήσουν, δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλλά εμείς μπορούμε. Το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο καθένας μας είναι να βγει στον δρόμο, να διαμαρτυρηθεί και να δηλώσει με την παρουσία του και τη φωνή του ότι δεν ξεχνά ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ του 2023. Για να φτάσει έστω η δικαίωση στον προορισμό της.
Δύο χρόνια μετά και οι ευθύνες δεν έχουν αποδοθεί
Το μπαλάκι της ευθύνης πετιέται από χέρι σε χέρι εδώ και δύο χρόνια σε μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή του κόσμου, να τον κουράσει και να τον μπερδέψει, έτσι ώστε οι πραγματικοί υπεύθυνοι να μην τιμωρηθούν ποτέ. Έχουν περάσει δύο χρόνια από μια σύγκρουση τρένων που δεν έπρεπε να έχει συμβεί, αλλά με κάποιον μαγικό τρόπο δεν υπάρχουν υπαίτιοι για αυτή. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει για την εγκληματική αμέλεια στο σιδηροδρομικό δίκτυο, που έβαζε σε ρίσκο τη ζωή των επιβατών σε κάθε δρομολόγιο, μέχρι που σκότωσε 57 ανθρώπους. Κανείς δεν έχει απαντήσει για την ανεξήγητη έκρηξη που φέρεται να κόστισε τη ζωή σχεδόν των μισών θυμάτων.
Οι οικογένειες των θυμάτων ακόμα περιμένουν απαντήσεις
Αν δεν είσαι ένας διεγνωσμένος κοινωνιοπαθής, τότε δεν εξηγείται να μην πονάς με τον πόνο των ανθρώπων που έχασαν τους αγαπημένους τους σε εκείνα τα τρένα. Οι επιθέσεις που έχουν δεχτεί οι συγγενείς είναι εξωφρενικές και επικίνδυνες. Και γιατί; Επειδή ζητούν το αυτονόητο: απαντήσεις και δικαιοσύνη.
Πλησιάζει η πιο μαύρη επέτειος της ζωής μας. Η νύχτα που η διαφθορά σκότωσε τα παιδιά μας. Και για να μην αποκαλυφθεί, συνεχίζει αδίστακτη να τα ΣΚΟΤΩΝΕΙ, «μπαζώνοντας» στο διάβα της ό,τι θα δικαιώσει τις ψυχές τους.
Αυτά έγραφε πριν λίγες ημέρες η Μαρία Καρυστιανού στο Χ, καλώντας τον κόσμο στο συλλαλητήριο. Η δίψα της ίδιας αλλά και όλων των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους, για απαντήσεις, είναι υπεραρκετά για να σε κινητοποιήσουν. Το «Δεν έχω οξυγόνο» που ακούστηκε στα πρόσφατα ηχητικά είναι υπεραρκετό για να αξιοποιήσεις το δικό σου με τον σωστό τρόπο.
Γιατί η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να ξεχαστεί
Η κυβέρνηση έχει λάβει διάφορες στάσεις απέναντι στο θέμα αυτά τα χρόνια. Αρχικά έσκυψε το κεφάλι της στις οικογένειες των θυμάτων και συμμερίστηκε τον πόνο της, αλλά τελευταία αποφάσισε να τραβήξει αντίθετη πορεία. Στελέχη της μιλούν με τον πιο απαξιωτικό τρόπο για τους γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους και υπαινίσσονται πως εξυπηρετούν συμφέροντα. Η ίδια κυβέρνηση που αποφεύγει να αναλάβει ευθύνες και που συνεχίζει να προστατεύει τον Κώστα Καραμανλή, Υπ. Υποδομών όταν έγινε το δυστύχημα.
Στη μάχη της να ξεχαστεί το γεγονός και στις εξωφρενικές κατηγορίες ορισμένων μελών της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να λασπώσουν τις προθέσεις και να μειώσουν τον αγώνα των γονιών, η απάντηση είναι η δική μας στήριξη και παρουσία στο δρόμο στις 28 Φεβρουαρίου.
Το «ποτέ ξανά» κατακτιέται με πράξεις
Στη θέση των 57 ανθρώπων μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας μας. Το «κατά τύχη ζούμε σε αυτή τη χώρα» δεν είναι ένα γραφικό τσιτάτο, είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ούτε καν μια θανατηφόρα σύγκρουση τρένων δε στάθηκε αρκετή για να αλλάξει κάτι. Ακόμα και σήμερα, εικόνες μιας τριτοκοσμικής χώρας εξακολουθούν να κάνουν το γύρο του διαδικτύου κατά καιρούς, με μπάρες να παραμένουν ανοιχτές ενώ περνούν τρένα και αμαξοστοιχίες να κινούνται στις ίδιες γραμμές.
Όπως μας ενημέρωσε ο Υπουργός Μεταφορών Σταϊκούρας, η τηλεδιοίκηση και η σηματοδότηση λειτουργούν στο 80% του σιδηροδρομικού δικτύου Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Τόσο τυχεροί είμαστε για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Λογικά μας φτάνει αυτό το ποσοστό…
Το «ποτέ ξανά» δεν είναι μια φράση που άμα πούμε μεταξύ μας θα εισακουστεί. Είναι μια φράση που πρέπει να απαιτηθεί και να μην αφήσει άλλη επιλογή από το να εφαρμοστεί.
Γιατί αν δεν είσαι εκεί, το αφήνεις να ξεχαστεί!
Αν δεν είσαι εκεί, δε σε ενδιαφέρει αρκετά ο τόσο άδικος θάνατος 57 συνανθρώπων σου. Αν δεν είσαι εκεί, είσαι εντάξει με το να ξεχαστεί ο χαμός τους και οι συγγενείς τους να μείνουν για πάντα με ένα πικρό γιατί, πώς και ποιος. Αν δεν είσαι εκεί, δε σε ενοχλεί η ίδια σου η χώρα να αδιαφορεί για την ασφάλειά σου (κι εσένα γενικότερα). Δεν είναι διαπραγματεύσιμα τα όσα συνέβησαν την 28η Φεβρουαρίου 2023, είναι ξεκάθαρα και τέτοια πρέπει να είναι και η στάση του κόσμου.
Η 28η Φεβρουαρίου δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι η στιγμή να δείξουμε πως δεν θα το αφήσουμε να ξεχαστεί.
