5 πράγματα για τα οποία κάθε φοιτητής αισθάνεται ενοχές, όποτε γράφει εργασία για τη σχολή!


Όλοι μας κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μας ζωής, έχουμε φτάσει στο σημείο να αρνούμαστε κατηγορηματικά, να κάνουμε τις εργασίες που μας κυνηγάνε εβδομάδες ολόκληρες. Ίσως η αναβολή κι η άρνηση αυτή να οφείλονται στο ότι έχεις μπλέξει και με άλλες υποχρεώσεις οπότε δεν έχεις τα κουράγια να ξεκινήσεις το συγγραφικό έργο ή πολύ απλά έχεις φτάσει πλέον στα όριά σου (καλή ώρα όπως τώρα) κι έχεις μπουχτίσει.

Όπως και να 'χει όμως, ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου κι η προθεσμία παράδοσης της - αναθεματισμένης - εργασίας μερικές μέρες μακριά. Κι επειδή όσο να πεις ένα φιλότιμο το έχεις, στρώνεσαι επιτέλους, αν και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από τσαπατσούλικο... Και να σου οι τύψεις κι ενοχές!

Ας δούμε λοιπόν 5 πράγματα που κάνουμε στην προσπάθεια μας να ολοκληρώσουμε μία εργασία και τελικά αισθανόμαστε ενοχές:

#1 Όταν περιμένεις μέχρι και την τελευταία στιγμή για να την κάνεις.

Είναι γεγονός πως είχες πολλές εβδομάδες μπροστά σου για να συγγράψεις την εργασία αυτή. Όμως όλον αυτόν τον καιρό, την αγνοούσες επιδεικτικά, γιατί πολύ απλά δεν είχες καμία όρεξη να την κάνεις. Εξάλλου είχες τόσες μέρες... Έλα όμως που η προθεσμία παράδοσης είναι πολύ κοντά, επομένως αναγκαστικά την πιάνεις τελευταία στιγμή και τρέχεις σαν το Βέγγο, μήπως και προλάβεις. Το πιο αστείο βέβαια είναι ότι μετά από όλο αυτό μαρτύριο, υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι δεν θα το ξανακάνεις... #ΨΕΜΑ


#2 Όταν αποφασίζεις πως πρέπει να δώσεις προσοχή στη μορφή που θα έχει.

Η διαδικασία αυτή αποτελεί ουσιαστικά ιδανική αφορμή για να τρενάρεις όσο γίνεται περισσότερο να ασχοληθείς με την πραγματική εργασία. Αποφασίζεις ποια γραμματοσειρά θα χρησιμοποιήσεις, πώς θα είναι οι επικεφαλίδες, ποια θα είναι η φωτογραφία εξωφύλλου και γενικά διάφορα άλλα διαδικαστικά, που πραγματικά δεν αξίζει να τους αφιερώσεις τόσο χρόνο. Ειδικά όταν δεν έχεις γράψει ακόμα ούτε μισή παράγραφο...


#3 Κι αφού τελειοποιήσεις τη μορφή της, αποφασίζεις ότι είναι καιρός για διάλειμμα.

Όσο να πεις, αφιέρωσες ώρα για να δείχνει η εργασία σου κουκλάκι ζωγραφιστό. Μόνο και μόνο από το εξώφυλλο, καταλαβαίνει κανείς πως πρόκειται για μεγάλη επιτυχία. Γι' αυτό και μόνο, πιστεύεις ότι αξίζεις ένα διάλειμμα. Να μπεις λίγο Facebook, λίγο Instagram, να φτιάξεις κάτι να φας και γενικά να ξεφύγεις από αυτήν την ψυχοφθόρα διαδικασία και να καθαρίσει το μυαλό σου. Άλλο που στο τέλος καταλήγεις να αφιερώνεις περισσότερο χρόνο στο διάλειμμα από ότι στην ίδια την εργασία.


#4 Όταν προτιμάς να δεις ένα επεισόδιο αντί να συνεχίσεις την εργασία.

Είναι γνωστό πως οι σειρές είναι κάτι το ιερό για εμάς τους φοιτητές. Έτσι αφού έχεις ασχοληθεί τόσο πολύ με τη συγγραφή της εργασίας (εδώ κλαίμε), αξίζεις σαν άνθρωπος να δεις άλλο ένα επεισόδιο της αγαπημένης σου σειράς. Βέβαια, το ότι εν τέλει βλέπεις 3 επεισόδια και μετά από κανένα δίωρο επιστρέφεις να συνεχίσεις την εργασία, είναι μια άλλη ιστορία...


#5 Όταν υποκύπτεις και τελικά την γράφεις.

Σ' αυτό το σημείο, συνειδητοποιείς πως έχουν περάσει τουλάχιστον δύο ώρες όπου πραγματικά δεν έχεις γράψει ούτε μια πρόταση... Έτσι με ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή σου, αρχίζεις να γράφεις σαν τους τρελός μήπως και προλάβεις να την τελειώσεις έγκαιρα. Στα μισά περίπου της διαδρομής, αρχίζεις να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο δεν ξεκίνησες νωρίτερα, νιώθεις ήδη κουρασμένος, αλλά κάνεις τουμπεκί γιατί τα περιθώρια έχουν στενέψει. Έτσι έπειτα από πολλή γκρίνια και μιζέρια, την ολοκληρώνεις και την παραδίδεις όντας κουρέλι.


Στην τελική αν ήμασταν πιο οργανωμένοι και συνεπείς, δεν θα φτάναμε σ' αυτήν την κατάσταση...

 

Θα σου τραβήξουν την προσοχή:



   
Μιχάλης Σταυρινός