Μια κρίση νοσταλγίας που με βρήκε στα 23 μου και η συναυλία της Laura Esquivel και της Brenda Asnicar στο Λυκαβηττό, με έκαναν να πατήσω play σε ένα τυχαίο επεισόδιο της Patty πριν λίγο καιρό. Ήθελα να θυμηθώ τα παλιά, το στόρι που με είχε τόσο hooked στην παιδική μου ηλικία και τα lyrics των τραγουδιών για να μπορώ να τα φωνάξω με την ψυχή μου προχθές. Btw, elite εμπειρία! 🥹
@neopolisgr ήταν τόσο τέλειο όσο φαίνεται😩👑🩷 #viral #neopolisgr #patty #patitofeo #mpesforyouuugamwww @LaurayBrendaWorld Tour ♬ original sound – neopolisgr
Τελικά όμως, έμεινα για κάτι τελείως διαφορετικό: για όλα αυτά που η μικρή Φαίδρα δεν είχε αντιληφθεί και τα παρατήρησα με την ενήλικη σκοπιά μου.
Περίμενα να νιώσω πάλι 10 χρονών και να σοκαριστώ με το τέλος, μιας που δεν είχα φτάσει ποτέ ως εκεί. Αντίθετα, κατέληξα να κρατάω σημειώσεις για το πόσο wild ήταν αυτό το show και όλα τα αντίστοιχα εκείνης της εποχής. Γιατί η ‘Patty’ δεν ήταν ποτέ μόνο μια παιδική σειρά. Ήταν ένα μικρό κοινωνικό πείραμα με glitter και πολλές δόσεις cringe.
Ιδού τα πράγματα που συνειδητοποίησα στα 23 μου επιστρέφοντας σε αυτή:
Η Patty και το feeling του «δεν ανήκω»
Η πρωταγωνίστρια με τις πλεξούδες και τα σιδεράκια είχε φτιαχτεί για να μας σπάει τα νεύρα με την κλάψα της και να την λυπόμαστε για την «ασχήμια» της. Το original όνομα της σειράς άλλωστε είναι ‘Patito Feo’, που σημαίνει «Το Ασχημόπαπο». Βruhh…💀
Let’s be real tho, η Patty είναι η παιδική εκδοχή της Ματίνας Μανταρινάκη. Έτρωγε απίστευτο bullying από τον περίγυρό της και κανείς δεν έκανε τίποτα. Τώρα, τη βλέπω ως ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αβεβαιότητα, με ερωτηματικά για την ταυτότητά της και μια μόνιμη ανάγκη να αποδείξει την αξία της. Ήταν just a girl που προσπαθούσε να κάνει fit in και απορρίπτονταν λόγω… εμφάνισης. Όχι μόνο από συνομήλικους, αλλά και από τους μεγάλους.
Η Antonella δεν ήταν villain, απλά ένα κορίτσι με mommy issues
Όταν είσαι 10, βλέπεις «καλούς» και «κακούς». Όταν είσαι 23, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: γιατί κάποιος συμπεριφέρεται έτσι;
Ναι, έκανε πολλά questionable πράγματα — η τύπισσα λετζίτ πήγε να πνίξει την Patty — αλλά με μάνα την… Bianca, πάλι καλά που δεν κατέληξε να καίει το σχολείο. Πόσο decent χαρακτήρας να βγεις όταν βλέπεις τη μητέρα σου να έχει σχέση με έναν άντρα για την περιουσία του και γενικότερα να κρίνει τον κόσμο με dollar signs και το bone structure τους;
Maturing είναι να καταλαβαίνεις ότι η Antonella κυνηγούσε την αποδοχή όπως η Patty, απλώς σε άλλη μορφή.
Anyway, Las Divinas for life!
Η σειρά μας έχει δώσει ατακάρες
Και μιας που ανέφερα την Bianca, να δώσουμε τα credits στη σειρά και στην ελληνική μεταγλώττιση για τις επικές (και full cancelable) ατάκες που ακούγονται ώρες-ώρες. Αποκλείεται να αποκαλούσε «Καμήλα της Παταγωνίας» την Carmen και το «Παπί από την Παταγωνία» την Patty! 😭
Φυσικά δεν ξεχνάμε και το TikTok sound: Αντί για το ακριβό χαβιάρι, προτίμησες τη φθηνή μορταδέλα. Go Anto, go! Μας χάρισες ατακάρα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα όταν τσακώνεσαι με πρώην.
@asxhmesedwasxhmesekei Το χαβιάρι της ❤️ μας #antonella #παττυ #patty #patitofeo #greece #foryou #fyp #foryoupage ♬ πρωτότυπος ήχος – Ασχημόπαπο από την παταγωνια🦆
Σε άλλα αξιοσημείωτα νέα, τα αγόρια σε κάποια φάση ακούγονται να τραγουδάνε «Δεν πάει πουθενά, πουθενά, πουθενά, εδώ θα μείνει», ενώ ο Leandro τη βρίσκει με Ρέμο και «Χαμογέλασε».
@asxhmesedwasxhmesekei Κριντζ✨ #patty #παττυ #greece #fyp #foryoupage ♬ πρωτότυπος ήχος – Ασχημόπαπο από την παταγωνια🦆
Γενικότερα το στούντιο μεταγλώττισης δεν έχανε ευκαιρία να προσθέτει ελληνικά references. Άλλο ένα παράδειγμα είναι η ατάκα «Είμαστε η Βίσση και η Βανδή της Αργεντινής» που ακούστηκε στην ελληνική version της σειράς. Βέβαια, με το legacy των δύο αυτών τραγουδιστριών, εύκολα με πείθεις ότι αναφέρθηκαν στο original script. 😅
Fun Fact 1: Η Υρώ Μιχαλακάκου που ντουμπλάρει την Patty είναι η κοπέλα που έκανε τη μάνα στο σπίτι της Μπερνάντα Άλπμα στο θίασο της Αγγέλας στο Πάρα Πέντε.
Fun Fact 2: Οι Ισπανοί μιλάνε πολύ γρήγορα μεταξύ τους· πολύ πιο γρήγορα από εμάς. Για να καλύψουν αυτό το κενό λοιπόν, και για να μπορέσουν να συμβαδίσουν με το στόμα τους στην μεταγλώττιση, έβαζαν αυτά τα επιφωνήματα που ακούγαμε συνέχεια, ΑΑΑ! ΜΜΜ! ΟΟΟ! (είμαι τυφλός, τι γίνεται;)
Το cancel θα ήταν δεδομένο την σημερινή εποχή
Στην εποχή του cancel και του political correctness, αυτή η σειρά θα είχε καεί στην πυρά σαν τις μάγισσες τον Μεσαίωνα. Και πολλές άλλες εκείνης της εποχής. Μην ξεχνάμε ότι τότε έπαιζε και η «Μαρία η Άσχημη» στην Ελλάδα.
Σε πολλές σκηνές που λες, ακούμε ατάκες που σήμερα θα έφταναν στο ΕΣΡ. Έρχομαι με παραδείγματα: Κατά τη διάρκεια ενός τσακωμού της Carmen με την Patty, η πρώτη λέει «Δεν είσαι απαίσια, είσαι μία κούκλα, είσαι το μωρό μου» και η Patty απαντά «ναι, αλλά σου βγήκα ασχημούτσικη, έτσι;». Ενώ ο χαρακτηρισμός «χοντρός» είχε γίνει δεύτερο όνομα του Santiago, ή αλλιώς Santi.
Μια τυπική συζήτηση με τους φίλους του (heavy on φίλους 🥴) πήγαινε κάπως έτσι:
– Άκουσέ με λίγο, ρε χοντρέ
– Χοντρό είναι το μάτι σου
Μάλιστα, σε άλλη σκηνή, όταν ζητά από την παρέα του να μην τον αποκαλούν χοντρό, η απάντηση ήταν «Καλώς, αλλά σε λέω χοντρό επειδή είσαι». Μμμμ ναι… Επόμενο παρατράγουδο παρακαλώ. 😵💫
Η Carmen ήταν mom goals!
Αυτό ίσως να το ξέραμε ήδη. Ωστόσο της αξίζει ξεχωριστή αναφορά μέσα σε όλο αυτό το ρεσιτάλ κακίας και ματαιοδοξίας που ήταν η σειρά. Από την αρχή μέχρι το τέλος, η Carmen ήταν μία μαμά που στάθηκε δίπλα στην κόρη της. Δίδασκε τη σημασία της εσωτερικής ομορφιάς (κάτι που η Antonella δεν είχε την ευκαιρία να μάθει), τη στήριζε και έκανε τα πάντα για να της προσφέρει μια καλή ζωή. Βέβαια, ακόμη δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να κρατήσει κρυφό από την Patty ποιος είναι ο αληθινός της πατέρας. Για το σενάριο, οκ, αλλά κάποια στιγμή κατάντησε φουλ κουραστικό.
Η φράση που μου έχει μείνει ενώ μιλάει στην κόρη της είναι η εξής: «Patty, αν ο Matias σε κοίταζε όπως σε κοιτάζω εγώ τώρα, σίγουρα θα σε ερωτευόταν». Bianca, που ήσουν σε αυτό το μάθημα; 😭
Το μόνο αρνητικό που έχω να πω για την Carmen είναι πως μίλαγε πάρα πολύ. Ανυπόφορα πολύ. Σε φάση, σε παρακαλώ σταμάτααααα.
Ο Matias δεν ήταν καν τόσο ωραίος
Το ‘πα. Και είμαι σίγουρη πως συμφωνείτε και εσείς μαζί μου. Ξέρω ότι δε θα έπρεπε να σχολιάζω έτσι ένα παιδί, αλλά δε βγάζει νόημα το beef μεταξύ Patty και Antonella για πάρτη του, σόρι! Για τον Guido και τον Bruno; Μάλιστα, να τσακωθώ. Αλλά για τον Matias; Oh hell nuhh.
Θα ανέφερα και τον Nicolás, αλλά in this house δεν ρομαντικοποιούμε τους groomers… Ο τύπος όσο ωραίος κι αν ήταν, ήταν επίσης ένας μαντράχαλος που τα έφτιαξε με μια μαθήτρια. Jail.
Γενικότερα, τα ερωτικά τρίγωνα και οι παρεξηγήσεις κουβαλούσαν τη σειρά για ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα 265 επεισόδια, πράγμα που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι μεγαλώσαμε νομίζοντας πως το romance = drama. Σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν γιατί δεν μπορούμε να σταυρώσουμε μια φυσιολογική σχέση, χωρίς τοξικότητα.
Η εμφάνιση ήταν το παν 🥀
Η μεταμόρφωση, τα ρούχα, το «αν ανήκεις» κάπου… Όλα αυτά που τότε τα βλέπαμε ως μέρος της πλοκής, σήμερα μοιάζουν με ένα σχόλιο για το πώς η κοινωνία διδάσκει στα παιδιά να συνδέουν την αξία τους με την εικόνα τους. Και αυτό, ειλικρινά, είναι πιο unsettling απ’ όσο θα έπρεπε για μια «παιδική» σειρά.
Το φινάλε προσπαθεί να το «διορθώσει» λέγοντας ότι αυτό που μετράει τελικά είναι η καρδιά. Και εδώ είναι που ως ενήλικας το βλέπεις διπλά: από τη μία, είναι ένα όμορφο και αναγκαίο μήνυμα, από την άλλη, δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι η εξωτερική αλλαγή προηγήθηκε της αποδοχής.
Είναι σαν η σειρά να σου λέει δύο πράγματα ταυτόχρονα. Και εσύ απλά επιλέγεις ποιο θα κρατήσεις.
Για κάποιο λόγο την αγαπήσαμε τόσο 💛
Όσα στραβά κι αν έχει η σειρά, το γεγονός ότι την αγαπήσαμε και την έχουμε συνδέσει με την παιδική μας ηλικία, δεν αλλάζει. Είναι οκ να επιστρέφεις με διαφορετικά αισθήματα και γνώμη σε κάτι που κάποτε θεοποιούσες. Όπως είναι οκ να δεχτείς ότι αυτό το πράγμα, με όλα του τα ελαττώματα, σήμαινε πολλά για τον νεότερο εαυτό σου.
Γιατί πίσω από το glitter και τα τραγούδια υπήρχαν πραγματικά συναισθήματα. Ανασφάλεια, ανάγκη για αποδοχή, πρώτοι έρωτες, φόβος. Γιατί μέσα σε όλο το drama, τις υπερβολές και τα early 2000s aesthetics, η ‘Patty’ κατέληξε σε κάτι απλό και αληθινό:
Η αξία σου δεν είναι το πόσο ταιριάζεις σε ένα group, ούτε το αν σε διαλέγει κάποιος, ούτε το αν είσαι «η καλύτερη». Είναι το ποια είσαι όταν δεν προσπαθείς τόσο πολύ.
Το rewatch της σειράς δεν με έκανε απλά να νοσταλγήσω. Με έκανε να καταλάβω γιατί τότε είχα ανάγκη αυτή την ιστορία και γιατί ακόμα, κάπου μέσα μου, αυτό το quote χτυπάει λίγο πιο δυνατά.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ναι… ακόμα ξέρω όλα τα lyrics! 🗣️🎤✨
