Αν είσαι νέος κάτω των 30, είτε certified άνεργος είτε όχι, σίγουρα έχεις ακούσει τα κλασσικά εικονογραφημένα: «η Gen Z είναι η πιο τεμπέλικη γενιά, τα θέλει όλα έτοιμα, δεν της αρέσει να δουλεύει» και τα σχετικά. Και κάπου εδώ πετάγεται κι ένας Millennial να φλεξάρει ότι ανήκει στην πιο εργατική γενιά, που έφερε την επανάσταση στην εργασιακή κουλτούρα κουλουπού κουλουπού.
Ε, την επόμενη φορά που θα πέσεις πάνω σε έναν τέτοιο τύπο, here’s your response:
Δείξε του την πιο πρόσφατη πανελλαδική έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ και της ALCO, «Νέοι και Εργασία 2025», και μετά ξαναρώτα τον αν είμαστε εμείς το πρόβλημα!
Το ‘simple explanation’ της ατυχίας μας και τα ευρήματα που δεν μας ξάφνιασαν
Σαν Gen Z που είμαι, αγχώνομαι διαβάζοντας όλα αυτά. Όχι ότι πέφτω από τα σύννεφα. Δεν έχω ακούσει και ποτέ κανέναν συνομήλικό μου να είναι πλήρως ικανοποιημένος από την δουλειά του ή να του φτάνει μόνο ένας μισθός.
Απλώς ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα από προσωπική εμπειρία, το επιβεβαιώνει μια έρευνα με δείγμα 1.500 εργαζομένων, που διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2025.
Εμμέσως πλην σαφώς, μας είπε: «Ξέρουμε ότι είσαι άτυχος. Να, σου το αποδεικνύουμε και με γραφήματα.»
Αν πίστευες ότι η ενηλικίωση θα σήμαινε αυτονομία, that’ s not the case 💸
Σύμφωνα με τα στοιχεία της λοιπόν, μόνο 20% των νέων που εργάζονται, έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από το co-living mode και να ζουν μόνοι τους.
Σχεδόν οι μισοί (45%) μένουν ακόμα με την οικογένειά τους, ενώ για όσους έχουν part-time δουλειές, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 65%. Το υπόλοιπο 30% κινείται λίγο πιο στρατηγικά: συγκατοικεί με φίλο ή σύντροφο, γιατί όλα είναι λίγο πιο budget friendly όταν μοιράζεται δια δύο ή και παραπάνω.
Στο πιο οξύμωρο τώρα: 7 στους 10 δηλώνουν ότι ο μισθός τους δεν φτάνει ούτε για τα βασικά και αναγκαστικά χρειάζονται το support από τους γονείς τους (62%).
🤷♀️ Make it make sense ο κατώτατος μισθός να είναι σχεδόν ίσος με το χαμηλότερο ενοίκιο που μπορείς να βρεις εκεί έξω, ενώ την ίδια ώρα έχουμε από τα ακριβότερα ρεύματα στην Ευρώπη και κόστος ζωής γενικότερα.
Όπως σημειώνει η έρευνα:
Πρόκειται για μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης.
Για να κλείσουμε όμως με μια πιο αισιόδοξη νότα αυτό το κεφάλαιο, υπάρχει κι ένα 30% που κουτσά στραβά συνεισφέρει στα έξοδα στέγασης στο πατρικό του και γενικά κάνει προσπάθειες να ωριμάσει οικονομικά. Και μπράβο του.
Δουλειά πάνω στο αντικείμενο σπουδών σου με αξιοπρεπή μισθό; No, no,no… 💼
Το 38% των νέων δηλώνει ότι η τωρινή του δουλειά δεν έχει καμία σχέση με τις σπουδές του. Σχεδόν οι μισοί (49%) αισθάνονται ότι η εκπαίδευσή τους δεν τους προετοίμασε όπως θα έπρεπε για την (αφιλόξενη) αγορά εργασίας.
Κι όμως, παρά τις κακουχίες, οι Gen Zers παραμένουν hard-workers ακαδημαϊκά: ένα εντυπωσιακό 86% εκφράζει διάθεση για συνεχιζόμενη μάθηση και ανέλιξη. Στο digital κομμάτι είμαστε masters, αφού το 65% δηλώνει ότι «το έχει» με αυτού του είδους τις δεξιότητες — γιατί ας το παραδεχτούμε, είμαστε digital natives, όχι boomers.
Οβερόλ, είμαστε μια υπερ-μορφωμένη γενιά, αλλά η αγορά εργασίας και το κόστος ζωής απλώς δεν μας χωράνε.
Ο εργαζόμενος στην Ελλάδα είναι stressed af 😰
Το 62% δηλώνει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή – όση του έχει απομείνει δηλαδή. Η εξουθένωση είναι στανταράκι: το 60% δηλώνει εξαντλημένο από τη δουλειά, ενώ το 46% μένει άυπνο λόγω προβλημάτων που σχετίζονται με αυτήν. Γενικά το burnout μας περιμένει στην γωνία.
Ακόμη, μόνο το 21% καταφέρνει να βρει τo work-life balance, ενώ το αίσθημα ικανοποίησης από την εργασία has left the chat (35%). Φυσικά, το άγχος είναι συνοδοιπόρος σε όλα αυτά, καθώς το 53% βιώνει στρες σε καθημερινή βάση.
Mental health και καριέρα… δεν πάνε μαζί 😮💨
Το ότι η GenZ είναι η γενιά του mental health αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (70%) προτάσσει την ψυχική του υγεία έναντι της οικονομικής ασφάλειας. Το 73% θέλει η δουλειά του να έχει νόημα, όχι απλώς μισθό.
Το 44% από την άλλη, δεν φοβάται να αλλάξει εργασία αν εκείνη δεν τον εκφράζει, θυσιάζοντας ακόμη ένα μέρος του εισοδήματος της.
Και δυστυχώς, μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό (24%) νιώθει ότι η δημιουργικότητά του αναγνωρίζεται και ότι έχει το pass να πρωτοπορεί, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες (36%). Γενικά επικρατεί ένας περιορισμός.
Και τώρα τι κάνουμε;
Με το 72% να μην βλέπει επαγγελματικές προοπτικές και σχεδόν 1 στους 2 (46%) να σκέφτεται τη φυγή στο εξωτερικό, η Gen Z βιώνει το πιο σκληρό reality check: δουλεύει πολύ, αλλά νιώθει εγκλωβισμένη. Θέλει να εκφραστεί και να δημιουργήσει και δεν μπορεί…
Το 79% πιστεύει πως οι γονείς τους έζησαν καλύτερα (λογικό, αφού πρόλαβαν τα ένδοξα χρόνια του ΠΑΣΟΚ), ενώ 65% δεν έχει καν σαν ιδέα την οικογένεια με τις τωρινές εργασιακές συνθήκες (το οποίο είναι ωριμότητα, όχι δειλία).
Anyways, η εργασιακή πραγματικότητα για την GenZ μοιάζει σαν το χειρότερο cardio. Πρέπει διαρκώς να αγωνιζόμαστε για ασφάλεια, σταθερότητα, αξιοπρεπείς μισθούς και εργασιακή αναγνώριση.
Ίσως αν καταφέρουμε ποτέ να τα εξασφαλίσουμε όλα αυτά για τον εαυτό μας και δεν μας έχει πάρει από κάτω, να σκεφτούμε να κάνουμε και οικογένεια (αυτό πάει για τους συγγενείς που αγχώνονται).
