Σε φάση το έχουμε μάθει απ’ εξω το παραμυθάκι …αλλά δεν θέλουμε να το πιστέψουμε!
Κι ενώ έσυ πιστεύεις πως μεταξύ σας τα πάτε μια χαρά…
…λαμβάνεις το χειρότερο μήνυμα: «Θέλω να μιλήσουμε!»
Και είσαι σίγουρος/η πως αυτό που θα ακούσεις δεν θα είναι κάτι ευχάριστο.
Και ναι θέλει να χωρίσετε.
Κάπου εκεί αρχίζουν τα δάκρυα.
Προσπαθείς να πνίξεις τον πόνο σου με τους φίλους σου…
ή με το ποτό…
ή με το φαγητό, αλλά σύντομα συνειδητοποιείς πως τίποτα από αυτά δεν σε βοηθάει.
Οπότε να σου πάλι τα δάκρυα.
Οι φίλοι σου βέβαια προσπαθούν να σου αποσπάσουν την προσοχή με ό,τι περνάει από το χέρι τους…
…αλλά στο μυαλό σου υπάρχει μόνο αυτός/ή.
Και ξανά δάκρυα!
Μετά τα δάκρυα όμως, έρχεται ο θυμός!
Κι αρχίζεις να φωνάζεις σε όλους.
Γίνεσαι καχύποπτος με όλους και με όλα.
Και ξαφνικά τον/την βλέπεις με άλλον/η και τα δάκρυα γίνονται …μίσος!
Και θες να τον/την κάνεις να υποφέρει…
Να υποφέρει πολύ!
Έτσι σχεδιάζεις ώρες ατελείωτες με τους φίλους σου για την εκδίκηση σου.
Μέχρι που βρίσκεις πάλι τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση σου…
…γίνεσαι ένα κουκλάκι ζωγραφιστό…
και βγαίνεις έξω για να περάσεις καλά!
Και μπορεί τα δάκρυα να σου έρχονται που και που, όποτε τον/την θυμάσαι, ξέρεις όμως πως δεν θα συνεχιστούν για πολύ!
Γιατί έχεις βρει ξανά τον παλιό καλό εαυτό σου!
Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει πια!
Θα κάνεις νέες γνωριμίες!
Κι εκεί που δεν το περιμένεις…
…θα βρεις κάποιον/α που θα αξίζει να είστε μαζί!
