Τα Τέμπη παραμένουν μια ανοιχτή πληγή και ένα αναπάντητο «γιατί;». Γιατί τόσοι άνθρωποι να φύγουν τόσο άδικα, γιατί δεν έγινε τίποτα να αποφευχθεί ο χαμός τους, γιατί δύο χρόνια μετά κι ακόμα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη;
Εκείνο το βράδυ του 2023, ο πόνος και η αδικία έμελλε να γίνουν οι δύο λέξεις που θα περιγράφουν για πάντα την 28η Φεβρουαρίου. Όπως φαίνεται, κανείς δεν καταφέρνει να το αφήσει πίσω του. Το απέδειξαν οι μεγάλες πορείες που πραγματοποιήθηκαν το περασμένο διάστημα, το αποδεικνύουν και οι μικρότερες κινήσεις που τιμούν τη μνήμη των νεκρών.
Μία από αυτές που ξεχωρίζει είναι η ταινία μικρού μήκους της ΣΤ’ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αγριάς στον Βόλο.
Μέσα από την ολιγόλεπτη ταινία τους «Ας ήταν όνειρο…», οι μαθητές της τάξης «Δεντρόσπιτο», μαζί με τον εκπαιδευτικό Κωνσταντίνο Μπατάκα, αποτίουν φόρο τιμής στα 57 θύματα, μεταφέροντάς μας «στην οδύνη της απώλειας και στην ανάγκη για ενότητα».
Η «πλοκή» του short film
Το βίντεο ξεκινάει με τον δάσκαλο να μπαίνει στην τάξη και να ζητά από τους μαθητές να γράψουν μια έκθεση για το πώς αισθάνονται για την τραγωδία των Τεμπών. «Δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απαντήσεις. Απλά γράψτε από την καρδιά σας. Και να θυμάστε: Είμαστε εδώ για να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο», τονίζει.
Καθώς εκφράζει τα δικά του συναισθήματα στο χαρτί, ο μικρός Αντώνης που κρατά στο χέρι του ένα τρενάκι, κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται πως είναι ξαπλωμένος στο προαύλιο, κρατώντας το παιχνίδι. Τρέχει να μπει στην τάξη του και δεν μπορεί. Μέσα όλοι είναι λυπημένοι και η θέση του είναι άδεια.
«Σου άρεσαν τόσο πολύ τα τρένα Αντώνη», ακούγονται να λένε οι συμμαθητές του. «Εδώ είμαι, με ακούτε;», απαντάει ο Αντώνης, φωνάζοντας «Δεν έχω οξυγόνο!».
Το βίντεο κλείνει με ένα τραγούδι – δημιουργία του μαθητή Νικόλα Καβουρά, «Ας μην ήταν ούτε όνειρο» .
Η ιστορία παρουσιάζεται από μια ομάδα μικρών παιδιών με όνειρα κι ελπίδα. Είναι συγκινητικό το πώς αντιλαμβάνονται την τραγωδία αυτή που στιγμάτισε την Ελλάδα και πώς επιλέγουν να μην ξεχάσουν τους συνανθρώπους τους, επίσης νέους, που έχασαν την ευκαιρία να ξαναγκαλιάσουν τους συμμαθητές, συμφοιτητές, γονείς, φίλους τους.
Ας ήταν όνειρο, ευχόμαστε όλοι, από το οποίο θα ξυπνούσαμε και οι 57 ζωές δε θα είχαν χαθεί ποτέ.
