fbpx

Στο «σχεδόν μαζί» απαντάμε όλα ή τίποτα. Αν όχι όλα, καλύτερα τίποτα!


Φίλοι μου, δεν είμαστε για στεναχώριες, ειδικότερα για θέματα ερωτικής φύσεως. Είμαι εγώ εδώ, να κατανοώ τα προβλήματά σας και στη συνέχεια να προτείνω τις αντίστοιχες λύσεις. Δηλώνω πρόθυμος να απλώσω χείρα βοηθείας σε κάθε ψυχούλα που ταλαιπωρείται από τον φτερωτό θεό και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα να σας βγάλω από τη δύσκολη θέση στην οποία έχετε βρεθεί και αναθεματίζετε. Μ’ ευχαριστείτε αργότερα.

Τώρα τελευταία που λέτε, και με τους ρυθμούς που έχει πάρει η καθημερινότητά μας, έχω παρατηρήσει πόσο δύσκολο έχει γίνει το ξεκίνημα αλλά και η διατήρηση μιας σχέσης, ξέρετε από αυτές τις κανονικές. Να κοιτάξουμε ο ένας τα ματάκια του άλλου, να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τα συναισθήματά μας και να ανακαλύψουμε πόσες συνεχόμενες φορές μπορούμε να κάνουμε σεξ μαζί του. Έχει χαθεί η ουσία των πραγμάτων κι έχει αντικατασταθεί από την προχειρότητα. Αυτό το «περίπου» στις σχέσεις, το οποίο βέβαια δε βρίσκει πάντοτε σύμφωνες και τις δύο πλευρές.

Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για ένα θέμα που πονάει αρκετό κόσμο.

Έχετε υπάρξει ποτέ το «περίπου» κάποιου; Ίσως ναι, αλλά δεν το γνωρίζατε. Κι αν το ξέρατε, τι κάνατε γι’ αυτό;

Προτού προχωρήσω στο δια ταύτα, να ξεκαθαρίσω τη διαφορά ανάμεσα στο friendzone και στο «περίπου». Το πρώτο είναι όταν δεν μπορείς με τίποτα να εκφράσεις πώς νιώθεις για κάποιον και βολεύεσαι με τη μέση κατάσταση, να σε θεωρεί φίλο/η δηλαδή, βάζοντας στη μεταξύ σας σχέση ταβάνι και μετατρέποντας τον εαυτό σου στα μάτια του άλλου ως μία non sexual οντότητα που απλά περπατάει. Ελπίζω να μη σας μπέρδεψα πολύ. 

Από εκεί και πέρα, ούτε να το συγχέουμε με την άλλη μόδα αυτής της δεκαετίας, το friends with benefits, μπορούμε. Εκεί μιλάμε για μόνο σεξ, χωρίς να υπάρχουν άλλες δεσμεύσεις, πράγμα που έχει ξεκαθαριστεί από την αρχή. Σαν ταινία δηλαδή με πρωταγωνιστή τον Άστον Κούτσερ, όπου η συμπρωταγωνίστρια περιμένει πράγματα από αυτόν, αλλά εκείνος είναι μαλακάς και δεν πρόκειται να της τα δώσει. Όχι όχι, ξεχάστε τα αυτά. Εδώ μιλάμε για μία άρρωστη κατάσταση και όχι αυτή που τραγουδάει ο Απέργης.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο κοιτάμε στα μάτια την κόλαση του Δάντη. Είναι η φάση που κάνεις πράγματα με τον άλλον, περνάς χρόνο μαζί του, είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα πάρεις τηλέφωνο όταν θες να μοιραστείς ένα καλό ή ένα κακό νέο, καθώς και το νέο κόλπο που έκανε ο γάτος σου σήμερα στο σπίτι, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν είστε ζευγάρι. Ε τότε τι διάολο είστε, θα με ρωτήσετε. Είσαστε σχεδόν μαζί, το είπαμε και πριν. Παρακολούθα λιγάκι τον Γιαννάκη εδώ, να πούμε, που ξεδιπλώνει γνώση.

Είναι η φάση που περνάς υπέροχα μαζί του/της, φαντάζεσαι να κρατιέστε χεράκι-χεράκι και να τρέχετε στα λιβάδια, ενώ για ξεκούραση κάνετε αγγελάκια στο χορτάρι κι όμως ακόμη δεν είστε ζευγάρι. Τότε καταλήγεις να κοιτάς περίλυπος/η έξω από το παράθυρο, καθώς τρως με σπουδή όλο το οικογενειακό παγωτό που αγόρασες πρωτύτερα. Ναι, αυτό το ωραίο με την καραμέλα.

«Μα γιατί φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο;» αναρωτιέστε. Γιατί φοβόμαστε να δείξουμε τα θέλω μας στους άλλους, σας απαντώ. Συνέχεια ζούμε με τον τρόμο μην και εκφραστούμε, γιατί έτσι θα φανούμε αδύναμοι στον άλλον. @ρχίδι@ καπαμά φίλοι μου. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό στο να εκφράζεσαι και να λες αυτά που θέλεις. Μπορεί να σε βγάλει από πραγματικά πολύ κόπο και επιτέλους σταματήστε να τρέμετε μήπως και χάσετε κάποιον/α που δεν είστε στην ίδια φάση εκείνη την περίοδο.

Όσο μένεις στα ίδια, δεν πρόκειται ποτέ να νιώσεις ολοκληρωμένος.

Αυτό σίγουρα δεν το θέλουμε, γιατί δε ζούμε για να τη βρίσκουμε με ημίμετρα. Αναζητάμε ολοκληρωμένο το πακέτο. Τώρα όσοι από εσάς μιλάτε για ταμπέλες και πως δε θέλετε να τις βάζετε, έχω να σας πω πως σίγουρα δεν είναι θέμα ταμπέλας, αλλά ζήτημα συναισθημάτων και πώς νιώθεις εσύ απέναντι στον άλλο. Όσο για την ταμπέλα, δε θα σου πω εγώ τι θα την κάνεις.

Όταν τελειώνουν αυτά τα λίγο περίπλοκα θέματα είναι που καταλαβαίνεις πως δε γίνεται να έχεις εσύ συνέχεια το πρόβλημα, κάπου παίζουν μπαλίτσα και εκείνοι. Μάλιστα, δε, το συνειδητοποιείς λίγο περισσότερο όταν έρχεται η ώρα που πρέπει να σερβίρουν αυτοί την μπάλα και δεν κάνουν απολύτως τίποτα, έχοντας ως αποτέλεσμα να σε εκνευρίσουν στο έπακρο. Μπορεί να μην έχουν την ικανότητα δέσμευσης. Είναι κάτι που καλώς ή κακώς δε διαθέτουν όλοι. Μπορεί από την άλλη να είναι τελείως συναισθηματικά άμπαλοι.

Σίγουρα όμως, δεν μπορείς εσύ να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Δεν είναι δυνατόν να τους χωρέσεις στο κεφάλι όλα αυτά που αισθάνεσαι. Μπορεί να το καταλάβουν καλύτερα, βέβαια, όταν αποχωρήσεις από τη ζωή τους. Τότε θα τους έχει μείνει η ταμπέλα που φοβούνταν να βάλετε και θα την τοποθετήσουν βαθιά στον κ#λο τους. Ειρήνη υμίν.

Το συμπέρασμα είναι ένα: Όχι στα περίπου. Όλα ή τίποτα κι αν όχι όλα τίποτα.


Photo by Pablo Heimplatz on Unsplash

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET