Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, είναι κάποιες στιγμές που τα λόγια περισσεύουν. Δεν ξέρεις πώς να αντιδράσεις, πώς να συνεχίσεις την ημέρα σου σαν να μη συνέβη τίποτα, πώς να βλέπεις την αιτία να υπάρχει ανενόχλητη χωρίς να αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης της.
Δύο 17χρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη αποφάσισαν χθες πως η ζωή αυτή δεν τις χωράει πια κι έπεσαν μαζί στο κενό. Η μία κατέληξε, η δεύτερη νοσηλεύεται σε πολύ σοβαρή κατάσταση. Πίσω τους άφησαν και ένα σημείωμα, που ενώ θα έπρεπε να ταρακουνήσει την κοινωνία, θα τσαλακωθεί και θα πεταχτεί στον κάδο. Όχι κυριολεκτικά, από σεβασμό στον άνθρωπο που έφυγε. Αλλά στην ουσία αυτό θα συμβεί. Η κραυγή της 17χρονης δε θα φτάσει στα αυτιά της αλλαγής.
«Φοβάμαι ότι δεν θα τα πάω καλά»
Η 17χρονη που δεν τα κατάφερε άφησε πίσω της ένα σημείωμα που ραγίζει καρδιές. Μέσα στις γραμμές όπου περιγράφει τη μάχη της με το σκοτάδι όμως, υπάρχει μια φράση που όσο σε θλίβει, άλλο τόσο σε εξοργίζει.
Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω Πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά… Θα καταλήξω με μια δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά.
Οι Πανελλήνιες δεν είναι ο μοναδικός λόγος που οδήγησε τη 17χρονη μαθήτρια στην απονενοημένη πράξη. Πώς γίνεται όμως να παραβλέψεις αυτό το σημείο σαν να μην είναι η πιο απελπιστική απόδειξη ότι το σύστημα έχει αποτύχει;
Το ότι βρήκε χώρο μέσα σε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα, λέει τα πάντα για το βάρος που νιώθουν στις πλάτες τους τα παιδιά που υποβάλλονται σε αυτή τη δοκιμασία.
Ένα σύστημα που «στραγγίζει» την ελπίδα
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Το σύστημα των Πανελληνίων είναι βαθμοθηρικό, σκληρό και συχνά απάνθρωπο. Από το δημοτικό ξεκινάει μια προετοιμασία για το «μετά», στο γυμνάσιο το άγχος χτίζεται και στο λύκειο η επιτυχία γίνεται αυτοσκοπός.
Μέσα σε 3 ώρες κρίνεσαι για κόπους ετών, ενώ η αποτυχία βαφτίζεται «καταστροφή». Ο φόβος να μην γράψεις καλά σε τυφλώνει. Βάφει το μέλλον με μαύρο χρώμα και δεν υπάρχει κανείς να σε καθησυχάσει, αντιθέτως, οι πάντες γύρω τροφοδοτούν αυτή την πεποίθηση. Από τους καθηγητές στο σχολείο και το φροντιστήριο, μέχρι τους συγγενείς.
Θυμάμαι κι εγώ τον εαυτό μου να τρέμει, να νιώθει ότι αν δεν πετύχω, δεν γράψω τους βαθμούς που ο κόσμος περιμένει και η βάση εισαγωγής ορίζει ως επιτυχία, η ζωή μου τελειώνει εκεί. Είναι μια πλύση εγκεφάλου που μας κάνει να ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι και όχι απλώς «αριθμοί» σε ένα μηχανογραφικό.
Το μήνυμα που πρέπει να ακούσεις (και να πιστέψεις)
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις το στομάχι σου σφιγμένο, αν οι Πανελλήνιες φαντάζουν στο μυαλό σου σαν ένας τοίχος που αν δεν τον γκρεμίσεις θα μείνεις για πάντα στην απ’έξω, σε παρακαλώ, πάρε μια βαθιά ανάσα.
Δεν είσαι ο βαθμός σου.
Δεν είσαι το «10», το «15» ή το «19» που θα γράψει το στυλό σου τον Ιούνιο. Είσαι οι μουσικές που ακούς, τα γέλια με τους φίλους σου, τα όνειρα που κάνεις τα βράδια, ο τρόπος που αγαπάς. Αυτά έχουν αξία. Αυτά είναι η ζωή.
Μας έμαθαν να φοβόμαστε την αποτυχία σαν να είναι το τέλος του κόσμου. Αλλά η μόνη πραγματική αποτυχία είναι να πιστέψεις ότι το μέλλον σου κρίνεται από τρεις ώρες πάνω από μια κόλλα χαρτί. Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή που ξεκινάει από το μηχανογραφικό. Είναι γεμάτη παρακάμψεις, εναλλακτικές διαδρομές και πόρτες που θα ανοίξουν εκεί που κάποιες άλλες θα κλείσουν. Υπάρχουν άνθρωποι που πέτυχαν χωρίς πτυχίο, άνθρωποι που άλλαξαν σχολή στα 25 τους, άνθρωποι που βρήκαν την ευτυχία σε μονοπάτια που κανένα σύστημα δεν τους υπέδειξε.
Σε εσένα, λοιπόν, που νιώθεις ότι «δεν αντέχεις άλλο», που φοβάσαι ότι θα απογοητεύσεις τους γονείς σου ή τον εαυτό σου:
Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από εσένα. 🫂
Καμία σχολή, κανένα κύρος και καμία δουλειά δεν είναι πιο σημαντική από την ψυχική σου ηρεμία. Οι Πανελλήνιες είναι απλώς η αρχή ενός ταξιδιού, όχι το τέρμα. Αν δεν πάει καλά φέτος, θα πάει του χρόνου. Κι αν δεν πάει ποτέ, θα πάει κάπου αλλού.
Μην αφήνεις το «σκοτάδι» μιας εξέτασης να σου κλέψει το φως του μέλλοντός σου. Μίλα, ζήτα βοήθεια, κλάψε αν χρειαστεί, αλλά θυμήσου: Είσαι πολύτιμ@ ακριβώς όπως είσαι. Και ο κόσμος αυτός, όσο σάπιος κι αν φαίνεται μερικές φορές, έχει ανάγκη το δικό σου μοναδικό φως για να γίνει καλύτερος.
Αν νιώθεις ότι χρειάζεσαι κάποιον να σε ακούσει, μη διστάσεις. Η Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία 1018 και η Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306 είναι εκεί για σένα όλο το 24ωρο. Δεν είσαι μόν@.
