Αναγνώστρια του Neopolis έστειλε την ιστορία της η οποία μας «άγγιξε» και θελήσαμε να τη μοιραστούμε. Στα 17 της ήθελε να γίνει χημικός μηχανικός. Ο αγαπημένος της καθηγητής της είπε «δύσκολο επάγγελμα για γυναίκα». Τα επόμενα 5 χρόνια τα πέρασε προσπαθώντας να του αποδείξει ότι έκανε λάθος. Μα στο τέλος συνειδητοποίησε κάτι ακόμα πιο σκληρό…
Ήμουν 17 χρονών, λίγους μήνες πριν δώσω πανελλήνιες όταν ένας καθηγητής με ρωτήσω τι θέλω να σπουδάσω. «Χημικός Μηχανικός» απάντησα. «Δύσκολο επάγγελμα για γυναίκα, δεν γίνεσαι καλύτερα χημικός;» αποκρίθηκε εκείνος.
Ταρακουνήθηκε ο κόσμος μου, ο αγαπημένος μου καθηγητής, ο άνθρωπος που με έλεγε αστέρι, ο λόγος που αγάπησα την χημεία, δεν πίστευε σε εμένα; Δεν πίστευε σε εμένα απλά επειδή είμαι γυναίκα; Εκείνη την ημέρα πείσμωσα τόσο πολύ που αποφάσισα πως θα του τρίψω το πτυχίο στη μούρη.
Κάπου ανάμεσα στο τότε και στο πέμπτο έτος συνειδητοποίησα πως δεν είχαν τόση αξία τα λόγια του, γιατί εγώ θα γινόμουν χημικός μηχανικός κι αυτός δεν θα ήταν παρά ακόμα ένας άντρας που με αμφισβήτησε. Θεωρούσα πως με τον όρο μηχανικός δίπλα στο όνομα μου θα αποκτούσα κύρος και θα μου άξιζε σεβασμός.
Τρεις μήνες πριν λάβω το πτυχίο μου αποδείχθηκα λάθος. Ακόμα κι ως μηχανικός παρέμενα «απλώς» μια γυναίκα. Αυτά που για τους άντρες συμφοιτητές μου ήταν αυτονόητα για εμένα ήταν αγώνας, ένας αγώνας που θα χρειαζόταν να παλέψω μόνη μου. Γιατί για να ακουστώ χρειάστηκε να γίνω πιεστική, απόλυτη κι απότομη, γιατί για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου χρειάστηκε να είμαι κάθετη και να επιμείνω στα όρια μου.
Βλέπετε η αυτοπεποίθηση και η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μου χαρακτηρίστηκε από τον υπεύθυνο καθηγητή μου ως «τσαντίλα» κι ακολουθήθηκε από φράσεις όπως «χαλάρωσε λίγο», «γιατί είσαι τόσο τσιτωμένη;». Κι αυτό γιατί στην αδικία δεν απάντησα «ναι κύριε» αλλά αναγνώρισα την αξία μου κι επισήμανα τη δουλειά μου.
Και κάπως έτσι ξαφνικά μέσα σε μια ώρα έγινα ξανά εκείνη η έφηβη η οποία όταν υπερασπιζόταν το άδικο, όταν υπερασπιζόταν τον εαυτό της άκουγε φράσεις όπως «δικηγόρος να γίνεις» ή «εσείς οι νέοι πόσο εύκολα αρπάζεστε» ή «πες μας τώρα ότι είσαι και φεμινίστρια». Ναι φεμινίστρια είμαι, και θα παραμείνω. Γιατί ακόμα και η πιο σπουδασμένη, η πιο αναγνωρισμένη, η πιο ταλαντούχα γυναίκα στα μάτια πολλών ανδρών παραμένει «απλώς» μια γυναίκα.
