Το «How To Get Away With Murder» είναι η σειρά που πρέπει να δει ΚΑΘΕ φοιτητής εκεί έξω!


Από τη στιγμή που «κόπηκε» το «House of Cards» λόγω του μπλεξίματος με τον Κέβιν Σπέισι, το «How To Get Away With Murder» είναι ξεκάθαρα η κορυφαία σειρά του Netflix.

Δε φτάνει που έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν μια σειρά να ξεχωρίζει, διαθέτει κι ένα στοιχείο το οποίο τη φέρνει ξεκάθαρα στην κορυφή των προτιμήσεων ενός φοιτητή. Ποιο είναι αυτό; Το γεγονός οτι όλη η φάση λαμβάνει χώρα σε Πανεπιστήμιο, με τους πρωταγωνιστές να είναι οι φοιτητές με την καθηγήτριά τους. Ό,τι πρέπει δηλαδή, για να ταυτιστείς από το πρώτο δευτερόλεπτο που θα πατήσεις το «play».

Ακόμα να σε πείσω; Μην σκας, συνέχισε να διαβάζεις και βάζω στοίχημα οτι στο τέλος του άρθρου θα ψάχνεις χρόνο μέσα στην ημέρα σου, να χωρέσεις μια ακόμη σειρά. Κι αν από την άλλη, ανήκεις στους ήδη φαν της Αναλίζ Κίτινγκ και των μαθητευόμενών της, δεν έχεις παρά να συμφωνήσεις στο έπακρο με όσα ακολουθούν.

Τι κάνει λοιπόν, το «How To Get Away With Murder» τόσο ξεχωριστό;

Η Αναλίζ Κίτινγκ είναι ο ορισμός της Καθηγήτριας

Προσωπικά, τη θεωρώ τον πιο ισχυρό κι επιβλητικό ρόλο γυναικείας σειράς έβερ. Στις αρχές τη συνέκρινα μόνο με την Τζέσικα από το «Suits», ωστόσο η τύπισσα, όσο περνούν τα επεισόδια τόσο το τερματίζει! Δεν είναι μόνο οτι ξέρει να πετυχαίνει τον στόχο της με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ούτε οτι καταφέρνει να ισορροπεί μέσα στις ευαισθησίες και τα προσωπικά της προβλήματα, είναι κυρίως ο θαυμασμός που εμπνέει στους φοιτητές της. Ο τρόπος που μιλάει, η αύρα που αποπνέει, όλα αυτά τα μικροπράγματα σε κάνουν να αναφωνείς: «Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω κι εγώ… Αναλίζ»! Κι αυτό, είναι ίσως το μυστικό της επιτυχίας κάθε ανθρώπου που επιλέγει την ακαδημαϊκή καριέρα και το καθηγητηλίκι…

Τα μαθήματα όπως θα έπρεπε να είναι

Αμφιβάλλω αν υπάρχει φοιτητής Ελληνικού Πανεπιστημίου, που είδε το πρώτο επεισόδιο και δεν σκέφτηκε: «Εμείς διάολε, σε πηγάδι κατουρήσαμε;». Είναι τόσο Γ Α Μ Α Τ Ο Σ ο τρόπος με τον οποίο η καθηγήτρια Νομικής, Αναλίζ Κίτινγκ, διεξάγει το μάθημά της, που πραγματικά σκέφτεσαι να δείξεις ένα απόσπασμα στους καθηγητές σου και να τους πετάξεις στα μούτρα: «Ορίστε ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος σου, μανμου!». Οκ, αντιλαμβάνομαι πως πρόκειται για σειρά και για μια εξιδανικευμένη κατάσταση, αλλά… δε γίνεται να μη σε πιάνει μια κάποια ζήλια. Στην τελική, πόσο δύσκολο είναι για τους καθηγητές να φέρουν τις διαλέξεις τους πιο κοντά στην πραγματικότητα; Μήπως απλά βαριούνται να μπουν στη διαδικασία;

Μυστικά, παντού μυστικά

Μιλάμε για μια σειρά όπου σε κάθε (σχεδόν) επεισόδιο, αποκαλύπτεται κι από ένα μυστικό για κάποιον από τους βασικούς της χαρακτήρες. Κι όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, είναι φυσικό κι επόμενο να «κολλάς» με το εκάστοτε σενάριο. Για να μην πω για τη βαθιά, άμεση ή έμμεση σύνδεση του ενός πρωταγωνιστή με τον άλλον. Με απλά λόγια, ένας χαμούλης που δε σ’ αφήνει να ησυχάσεις ποτέ. Αν δε, συνυπολογίσουμε και τα αριστοτεχνικά τελειώματα που έχει κάθε επεισόδιο, δε θα παραξενευόμουν καθόλου αν μου έλεγε κάποιος οτι τα είδε όλα σερί!

Στη ζωή σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός

Τι σχέση έχει η εν λόγω αμπελοφιλοσοφία με το «How To Get Away With Murder»; Μισό και θα εξηγήσω το συλλογισμό μου, σποϊλάροντας όσο το δυνατόν λιγότερο. Ή μήπως τα σπόιλερς δεν είναι και τόσο αρνητικά; Διότι έτσι όπως παρουσιάζεται η πλοκή της σειράς, σποϊλάρει τον ίδιο της τον εαυτό, παρουσιάζοντας το τέλος της σεζόν από τα πρώτα κιόλας επεισόδια. Κι όμως, συνεχίζεις να τα παρακολουθείς με το ενδιαφέρον σου αμείωτο. Γιατί; Διότι ο σεναριογράφος φροντίζει να αποδείξει οτι η πραγματική αξία δεν κρύβεται στο πώς τελειώνουν τα πράγματα, αλλά η αλληλουχία των γεγονότων που οδηγεί σ’ αυτό το τέλος. Βαθυστόχαστο, ε; Δεν πειράζει, δε θα πάθουμε τίποτα αν βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει και λίγο…

Η γοητεία των… καλών «κακών παιδιών»

Μέχρι σήμερα, είτε στον κινηματογράφο είτε στη μικρή οθόνη, είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε δύο πρότυπα αντρών. Από τη μία τα καλά κι από την άλλη τα κακά παιδιά. Τόσο πετυχημένο συνδυασμό και των δύο αυτών, δεν είχα την τύχη να δω ποτέ. Δεν ξέρω για εσάς. Ευγενικός, καλοντυμένος, μυστηριώδης και… ικανός για όλα, ο Φρανκ είναι σε θέση να γοητεύσει και τον πιο απαιτητικό θεατή (ειδικά αν πρόκειται για γυναίκα). Μιλάει εκεί που πρέπει και το βασικότερο, το κάνει με πράξεις. Όσο προχωρούν τα επεισόδια, θα πιάσεις τον εαυτό σου να ασχολείται ολοένα και περισσότερο με τον εν λόγω χαρακτήρα, προσπαθώντας να εμβαθύνεις όσο μπορείς στα βιώματα και τις εμπειρίες του, μήπως και καταλάβεις γιατί είναι αυτός που είναι. Κι αυτό, πίστεψέ με είναι το καλύτερο αλατοπίπερο της σειράς!

Τελικά, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται

Από την στιγμή που πρόκειται για σειρά με δικηγόρους, ήταν αναμενόμενο το σενάριο να κινηθεί πάνω σ’ αυτό το πλαίσιο. Η επιστήμη της Νομικής άλλωστε, είναι από μόνη της τέτοια που προσπαθεί να αποδείξει οτι η αλήθεια είναι διαφορετική από αυτήν που φαίνεται με την πρώτη ματιά. Πρόκειται για το στοιχείο που κάνει τη δραματική αυτή σειρά, τόσο μυστηριώδη (χωρίς να παρατραβάει το σκοινί όμως) που δε σου επιτρέπει να χαλαρώσεις ούτε δευτερόλεπτο. Κι όταν ένα σενάριο καταφέρνει να σε κρατά στην τσίτα καθ’ όλη του τη διάρκεια, είναι εκ των πραγμάτων πετυχημένο. Παράλληλα, μαθαίνουμε πως κάθε άνθρωπος κρύβει έναν σκοτεινό εαυτό (το ανέφερα και στα «μυστικά» παραπάνω) χωρίς αυτό να τον χαρακτηρίζει απαραίτητα ως «καλό» ή «κακό». Γιατί όπως είπαμε, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Σ’ έπεισα; Έλα, παραδέξου το…

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET