fbpx

Το «Don’ t F**k With Cats» είναι το true crime documentary που θα σοκάρει όλο σου το είναι!


Δεν ξέρω πόσοι από εσάς με διαβάζουν τακτικά. Όσοι πάντως το κάνετε, θα έχετε καταλάβει την απέχθεια που με χαρακτηρίζει σε ό,τι έχει να κάνει με τα ντοκιμαντέρ.

Παραγωγέ που θέλεις να γυρίσεις ένα ντοκιμαντέρ και να παρουσιάσεις μια ιστορία, έχω να σου πω πως δε φταις εσύ αλλά εγώ. Μπορεί να έχεις αφιερώσει ατελείωτες ώρες και πολύ μεράκι πάνω στη δουλειά σου, αλλά το παραδέχομαι πως εγώ είμαι ο βλάκας της υπόθεσης, που πολλές φορές δεν μπορώ να εκτιμήσω το μέγεθος της τέχνης σου. Από κοντά, στο ίδιο σακί, φυσικά μπαίνουν και τα μιούζικαλ. Έχω δει πολύ λίγα και σίγουρα δεν έχω δοκιμάσει ποτέ να γράψω κάτι γι’ αυτά.

Έρχεται όμως μία στιγμή στη ζωή σου, που σε κάνει να αναθεωρείς για όλα αυτά που πίστευες. Πρόσφατα λοιπόν, το μάτι μου έπεσε στο νέο πρότζεκτ του Netflix με τίτλο «Don’t Fuck With Cats: Hunting an Internet Killer». Πρόκειται για ένα true crime documentary, το οποίο έχει εντυπωσιάσει κριτικούς και κοινό. Έτσι, πάνω στη βαρεμάρα μου απόφασισα να του δώσω μία ευκαιρία. Έχω δώσει σε αποτυχημένες σχέσεις τόσες ευκαιρίες, γιατί όχι άλλη μία;

Να πω την αλήθεια μου, τα 3 επεισόδια που ήταν διάρκειας 3 ωρών συνολικά, με συνεπήραν. Ούτε κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα. Παράλληλα, πέρα από την τρέλα που έχει να κάνει με την εγκληματικότητα γενικότερα, το «Don’t Fuck With Cats» περνάει πάρα πολύ σωστά μηνύματα γύρω από τη χρήση του ίντερνετ και τις επιπτώσεις που αυτή έχει.

Αποφάσισα λοιπόν να αφιερώσω μερικές γραμμούλες γι’ αυτό και γιατί όχι, να πείσω κι άλλους σαν εμένα να του δώσουν μια ευκαιρία.

Οι γάτες αντικειμενικά είναι πολύ γλυκά πλάσματα. Κάθε φορά που ανεβαίνει ένα βιντεάκι στα social media με πρωταγωνιστές μικρά γατάκια, καταφέρνει να μαζέψει ένα σωρό αντιδράσεις και σχόλια. Όλα καλά μέχρι εδώ.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιος τύπος αποφασίσει να βιντεοσκοπήσει τον βασανισμό δύο πολύ μικρών ζώων και να το ανεβάσει ευθαρσώς στο ίντερνετ;

Αυτό είναι αρκετό για να κάνει triggered πάρα πολλούς ανθρώπους. Αυτό συνέβη και στην περίπτωσή μας, όπου ο κόσμος εξοργίστηκε και με μπροστάρισσα μια Αμερικανίδα αναλύτρια δεδομένων σε καζίνο, δημιουργείται μία ομάδα στο Facebook με σκοπό να εντοπίσει το κάθαρμα αυτό μέσα από τις λεπτομέρειες που κρύβονται στο βίντεο. Ο χρόνος κυλάει απειλητικά, καθώς ο ίδιος ανεβάζει κι άλλα αντίστοιχα βιντεάκια με γατάκια, ενώ υπάρχουν φόβοι για το πόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει. Εκεί ξεκινάει και το «Don’t Fuck With Cats».

Υπάρχουν αρκετές πλευρές από τις οποίες μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτό το ντοκιμαντέρ.

Επιλέγω όμως να ξεκινήσω από το τεχνικό κομμάτι. Δεν ξέρω ποιος διεστραμμένος λόγος οδήγησε τον σκηνοθέτη να κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά παρουσιάζει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Μπορεί να κλήθηκε να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ, όμως καθ’ όλη τη διάρκεια του αισθάνεσαι πως βλέπεις 3 τέλεια γυρισμένα επεισόδια μίας μίνι σειράς μυστηρίου. Τα facts δίνονται τη στιγμή που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, κάνοντάς σε να νομίζεις πως ακολουθείς μία πλοκή, η οποία εξελίσσεται πολύ ομαλά.

Το σοκαριστικό ειναι πως συχνά-πυκνά, ενώ παρακολουθείς με προσοχή την οθόνη σου, συνειδητοποιείς πως τα γεγονότα που βλέπεις έχουν όντως συμβεί και δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας κάποιου random σεναριογράφου. Σε αυτό το σημείο είναι που σοκάρεσαι πραγματικά, αλλά συνεχίζεις να βλέπεις ως το τέλος.

To γκρουπ στο Facebook που κυνηγούσε τον τύπο αυτόν, απαριθμούσε πάρα πολλά μέλη και δρούσε για πολύ καιρό έπειτα από το πρώτο του βίντεο.

Δύο από αυτά τα μέλη μπήκαν μπροστά στις κάμερες αφήνοντας την ανωνυμία του πληκτρολογίου για λίγο και άρχισαν να εξιστορούν τα βήματα που έκαναν ώστε να καταφέρουν να τον εντοπίσουν. Πραγματικά, οι διηγήσεις τους σε βάζουν μέσα στο κλίμα της όλης ιστορίας και σε σοκάρουν για το πόσο ακραία παρατηρητικοί μπορούμε να γίνουμε όταν κάτι μας ενδιαφέρει πάρα πολύ.

Εν τέλει, με γνώσεις που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι πράκτορες του FBI, καταφέρνουν να μάθουν το πραγματικό όνομα του ατόμου που βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά και μέσα σε λίγο καιρό έχουν συγκεντρώσει πολλές πληροφορίες γύρω από το πρόσωπό του.

Δε θα ήθελα να αναφέρω πολλά περισσότερα για το περιέχομενο των επεισοδίων, διότι πρέπει να αισθανθείτε το σοκ και την έκπληξη που ένιωσα και εγώ βλέποντας το ντοκιμαντέρ.

Θα κλείσω το κείμενό μου με μερικά πράγματα που με δίδαξε το «Don’t Fuck With Cats» και τα οποία με προβληματίζουν από την ώρα που έκλεισα την οθόνη του υπολογιστή μου.

Αρχικά, το πόσο μεγάλη δύναμη μπορεί να έχει το ίντερνετ, αν χρησιμοποιηθεί σωστά.

Σε περίπτωση που κάνεις κάτι σε κοινή θέα, άτομα στην άλλη άκρη της γης μπορούν να σε εντοπίσουν με πολύ ελάχιστα μέσα. Από εκεί και πέρα όμως, είναι αρκετοί οι άνθρωποι που αναζητούν με κάθε τρόπο τη δημοτικότητα και δεν τους νοιάζει με ποιον τρόπο θα το επιτύχουν. Γι’ αυτό πάρα πολλές διαταραγμένες προσωπικότητες φτάνουν στο φόνο, γιατί πολύ απλά διεγείρονται από το γεγονός πως αποτελούν το πιο καυτό πρόσωπο της επικαιρότητας.

Εδώ έρχεται ο προβληματισμός που θέλει να σου προκαλέσει το ντοκιμαντέρ αυτό. Δε μιλάμε για έναν τύπο που απλά έκανε μερικές αποτρόπαιες πράξεις, αλλά πως με αφορμή αυτό, πρέπει κάποιος να αναφερθεί επιτέλους στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στους wannabe Σέρλοκ Χολμς και αυτούς που ενδεχομένως με τις ενέργειές τους, χωρίς να το θέλουν, δίνουν την προσοχή που επιδιώκει κάποιος και κατά κάποιον τρόπο «οπλίζουν» το χέρι του.

Τέλος, αν ποτέ εξαφανιστώ, σας παρακαλώ να αναθέσετε την υπόθεση σε αυτούς τους δύο:

Ήθελα να γράψω μερικές αράδες για το «Don’t Fuck With Cats», καθώς θεωρώ πως όλοι οφείλουμε να το δούμε. Δίνει απλόχερα ωραία θεματάκια που αφορούν την εποχή που ζούμε. Ελπίζω να έπεισα εσάς να το παρακολουθήσετε και έμενα για να βλέπω πιο συχνά ντοκιμαντέρ.

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET