fbpx

Στο ΑΠΘ κορνίζαραν τα σκονάκια των φοιτητών, τα έργα τέχνης είναι για να θαυμάζονται!


Είναι φορές που μέχρι κι εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε παρά να θαυμάσουμε το έργο μας και να δώσουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια στον ίδιο μας τον εαυτό για το αριστουργηματικό σκονάκι που καταφέραμε να φτιάξουμε. Ξέρετε, αυτά τα «πςςς, τι έφτιαξα ο άνθρωπος; Μόνο και μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να περάσω το μάθημα».

Well, στο ΑΠΘ συνέβη (αν και μας είχαν προλάβει ήδη στο εξωτερικό) και οι φοιτητές που καμάρωσαν κάποτε κρυφά το δημιούργημά τους, μπορούν πλέον να το χαζεύουν σαν αξιοθέατο στους διαδρόμους της σχολής (αν λάχει και περάσουν), με την περηφάνεια ότι αυτό το κορνιζαρισμένο χειρόγραφο, στο οποίο μέχρι και καθηγητές υποκλίθηκαν, είναι δικό τους. 

Οι πολύ προχώ, ομολογουμένως, καθηγητές αυτοί, στην ουσία κατάφεραν να κατασχέσουν τα εν λόγω σκονάκια από τα χέρια των φοιτητών και να τους στερήσουν τη χαρά ενός υψηλού βαθμού χωρίς πολύ διάβασμα. Ωστόσο, βλέποντας το μεράκι που έβαλαν για να τα φτιάξουν, θεώρησαν σωστό η ιστορία τους να γίνει γνωστή και τα κομμάτια αυτά χαρτιού (ή ακόμη και χαρντομάντιλα) να τοποθετηθούν σε κοινή θέα, μέσα σε κορνίζες. Και η συλλογή, όλο και μεγαλώνει.

Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Μάρδας, καθηγητής στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, εξήγησε πως με συνάδελφούς του αποφάσισαν να κορνιζάρουν τις απόπειρες των φοιτητών να αντιγράψουν, αναγνωρίζοντάς τους τη φαντασία, την ευρηματικότητα και την τέχνη τους.      

Πριν από 10-12 χρόνια είχαμε συγκεντρώσει τα παλιού τύπου σκονάκια που ήταν ολόκληρα βιβλία σε σμικρύνσεις. Μάλιστα ήταν εντυπωσιακός ένας πάπυρος μήκους 2 μέτρων και πλάτους 4 εκατοστών, το οποίο τύλιξε φοιτητής σε δυο ξυλάκια. Ήταν όπως οι παλιές αριθμομηχανές. Ανοιγόκλεινε, ανεβοκατέβαινε και ήταν σε ρολό γραμμένο το χαρτάκι των λύσεων. Ήταν ένα εκπληκτικό σκονάκι, ένα έργο τέχνης μπορώ να σας πω.

Μιλάμε βέβαια για σκονάκια που μετρούν αρκετά χρόνια ζωής και για τα οποία οι σημερινοί φοιτητές εκφράζουν την περιέργειά τους κυρίως, καθώς όπως διαπιστώνουν, για ορισμένα εξ αυτών απαιτήθηκε τουλάχιστον 12ωρη απασχόληση, διάστημα δηλαδή που βγάζεις ολόκληρο το κεφάλαιο χωρίς να έχεις καταβάλει τόσο ιδρώτα στο γράψιμο.

Μάλιστα, ο κ. Μάρδας σημείωσε πως μια γυναίκα, φοιτήτρια της σχολής το 1963 (μιλάμε για τόσο παλιά), έστειλε τα δικά της σκονάκια να ενταχθούν στη συλλογή, κυρίως για την καλή κατάσταση που βρίσκονται και την ευρηματικότητά της στη δημιουργία τους. Το ίδιο έκανε κι ένας συμφοιτητής του κ. Μάρδα, για τη δουλειά του οποίου είπε: «ιδιαίτερα καλοφτιαγμένα σκονάκια με παραγράφους, με επικεφαλίδες, με κόκκινο, χωρισμένα σε κατηγορίες- σκονάκια υψηλής αισθητικής.»

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET