fbpx

Επιτέλους μάθαμε τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από το σκαλωτικό φινάλε του Inception!


Όταν το Inception κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2010 στους κινηματογράφους, προκάλεσε πάταγο! Έγινε η πιο must ταινία εκείνου του καλοκαιριού και ορδές θεατών γέμισαν ασφυκτικά τις αίθουσες! Κύριος λόγος βέβαια, ήταν τα μύρια κοριτσόπουλα που έτρεξαν για τα μάτια του Λίο, αλλά το συγκεκριμένο φιλμ δεν έμεινε εκεί!

Οι σκηνοθετικές ικανότητες του Κρίστοφερ Νόλαν είχαν ήδη γίνει γνωστές μέχρι τότε (χάρη στην επιτυχία του Σκοτεινού Ιππότη) όπως και οι εμμονές του να κάνει παιχνίδια με το χρόνο σε κάθε του ταινία (βλέπε Memento ή το Prestige). Εδώ όμως έφτασε στο ζενίθ της αγαπημένης του θεματικής, δημιουργώντας ένα έπος επιστημονικής φαντασίας!

Με το φερετζέ ενός φαινομενικά απλού heist movie, ο Νόλαν έχτισε έναν συναρπαστικό κόσμο στον οποίο χαθήκαμε, αλλά δε θέλαμε και να φύγουμε! Αυτό το ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα στα όνειρα μέσα σε άλλα όνειρα, ακόνισε πολλά μυαλά και όλοι είχαν μια διαφορετική άποψη να παραθέσουν για το πώς αντιλήφθηκαν την ταινία!

Αυτό που δεν σταμάτησε ποτέ να συζητιέται όμως, ήταν το φινάλε της, το οποίο ο σκηνοθέτης άφησε ηθελημένα ανοιχτό! Πολλοί μπερδεύτηκαν, άλλοι ξενέρωσαν, ενώ ορισμένοι το βρήκαν μέχρι και ιδιοφυές!

Σε περίπτωση που δε θυμάστε, ο χαρακτήρας του ΝτιΚάπριο ήταν ένας επαγγελματίας κλέφτης που εισχωρούσε στα όνειρα των θυμάτων του για να τους κλέψει μυστικά μέσω μιας περίπλοκης τεχνολογίας. Για να μην τρελαθεί απ’ αυτές τις εναλλαγές μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, γυρνούσε μια σβούρα που κουβαλούσε μονίμως μαζί του.

Αν η σβούρα σταματούσε κι έπεφτε, αυτό σήμαινε ότι πλέον βρισκόταν στον πραγματικό κόσμο. Διαφορετικά, είχε μείνει ακόμα μέσα στο όνειρο… Στο φινάλε, βλέπουμε τον ήρωα να πραγματοποιεί τον απόλυτο πόθο του: να ολοκληρώνει την τελευταία του αποστολή και να βρίσκεται αγκαλιά με τα παιδιά του, μακριά από την παράνοια και το κυνήγι συναισθηματικών φαντασμάτων!

Όταν όμως η κάμερα γυρνά στη σβούρα, το κάδρο μαυρίζει για τα τελικά credits, χωρίς να μας αφήσει να διαπιστώσουμε τη διάγνωση της! Η διαφορά στις δύο εκδοχές είναι τεράστια: στην «καλή» κατάληξη, ο ήρωας λυτρώθηκε και βρήκε την ηρεμία του, ενώ στο «κακό» ενδεχόμενο, θα βρίσκεται παγιδευμένος (και μάλλον για πάντα καταδικασμένος) στο να ζει μια πλαστή ύπαρξη.

Ουσιαστικά, αφήνει στο θεατή να σκεφτεί αν αυτό που είδε είναι όνειρο ή πραγματικότητα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η ουσία του τέλους, ήταν πως ο ΝτιΚάπριο δεν νοιαζόταν για το τι ήταν αλήθεια και τι όχι. Στο μυαλό του, ήταν ευτυχισμένος κι αν αυτό που ζούσε ήταν όνειρο, θα προτιμούσε να μείνει εκεί.

8 χρόνια μετά όμως, ο σπουδαίος Μάικλ Κέιν, που είχε ένα καθοριστικό ρόλο στη ταινία, έρχεται να μας λύσει το μυστήριο!

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη του, είπε: «Όταν παρέλαβα το σενάριο του Inception, μπερδεύτηκα και είπα στον Νόλαν ότι δεν καταλαβαίνω πότε είναι το όνειρο. Πότε είμαστε σε όνειρο και πότε στην πραγματικότητα;». Και εκείνος του απάντησε:

Αν είσαι εσύ στη σκηνή, τότε είναι πραγματικότητα!

Voila λοιπόν! Βλέπεις τον Κέιν; Είσαι στην πραγματικότητα! Ειδάλλως, είσαι πιθανότατα σε ένα όνειρο. Επομένως το συγκινητικό φινάλε (στο οποίο συμμετέχει ο χαρακτήρας του Κέιν) είναι αληθινό και χαρμόσυνο! Σίγουρα πλέον, δε θα ξαναδείς την ταινία με την ίδια αμφιβολία!

Ίσως και να λέγαμε ότι χάθηκε η μαγεία, αλλά μετά από μια τέτοια περιπέτεια, έχει και τόση σημασία;

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET