fbpx

Δεν πα να λέτε ό,τι θέλετε, το 5ο επεισόδιο του Game of Thrones γ@μουσε κι έδερνε! Ξυδάκι;


Πάει κι αυτό. Το προτελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones είναι πλέον παρελθόν. Η σειρά που μας μεγάλωσε στα ποδαράκια της, παίρνοντας μας από 18χρονους αυνάνες και μετατρέποντάς μας σε… 26χρονους αυνάνες, φτάνει σιγά – σιγά στο τέλος της. Την ώρα της προβολής του 5ου επεισοδίου μ’ έπιασε εκείνο το σφιξιματάκι στο στομάχι, που σου έρχεται λίγο πριν δώσεις πανελλήνιες. Μου φαίνεται περίεργο που αυτό το έπος φτάνει στη δύση του. Για να ξεχαστούμε και να μην μας πιάσουν τα ζουμιά όμως, ετοίμασα ένα κειμενάκι ανάλυσης του επεισοδίου που είδαμε ξημερώματα Κυριακής.

Τις τελευταίες μέρες και μετά την προβολή του, υπήρξαν θυελλώδεις αντιδράσεις στα σόσιαλ μύδια, για το πόσο αδύναμο και χάλια ήταν. Εντάξει, Game of Thrones είσαι. Αν δεν τσουχτούν και λίγο οι Ταραντίνο της πορδής δε θα είχες φτάσει εδώ που έχεις φτάσει… Για άλλη μια φορά, ένα πρότζεκτ το οποίο μπήκε στην τελευταία του φάση με τεράστιο hype κι ακόμα περισσότερες προσδοκίες, αντιμετωπίζει κακές (έως κάκιστες) κριτικές γιατί πολύ απλά το κοινό δεν παίρνει αυτό που θέλει.

Πόσο κακό ήταν στην πραγματικότητα το πέμπτο επεισόδιο όμως;

Αρχικά να ξεκινήσω λέγοντας πως προσωπικά και στο σύνολό της, η σεζόν μου αρέσει. Δεν έχω τις «βαθύτερες» γνώσεις για να κρίνω σκηνοθετικά, φωτιστικά ή με βάση τα λοιπά παρελκόμενα το αποτέλεσμα, ξέρω όμως ένα πράγμα: όπως και οι προηγούμενοι κύκλοι, έτσι κι αυτός με κάνει να δαγκώνω την άκρη του καναπέ μου από την αγωνία. Καταφέρνουν πάλι να χωρέσουν τόσο συναίσθημα στις σκηνές τους, που σε κάθε στιγμή της σειράς δεν ξέρεις τι θα επακολουθήσει. Το λάθος που κάνανε και νομίζω πως είναι πλέον ολοφάνερο μέχρι και στους πιο αδαείς, είναι ότι βιάστηκαν κάπως, να τελειώσουν τη σειρά. Όπως σιγοψιθυρίζαμε καιρό τώρα, έξι επεισόδια δεν αρκούσαν, είναι πολύ λίγα για τόσες εξελίξεις, όσο κι αν τα απλώσουν σε διάρκεια. Είναι τόσες οι ανατροπές, που δε χωνεύονται εύκολα από το κοινό, το οποίο με τη σειρά του δείχνει να αισθάνεται πως κάτι λείπει από τους χαρακτήρες με τους οποίους ταυτιζόταν τόσα χρόνια. Προσωπικά διαφωνώ με αυτήν την άποψη, εν μέρει τουλάχιστον. Κι αυτό γιατί οι χαρακτήρες δείχνουν να καταλήγουν όπως ακριβώς τους αξίζει, απλά δεν έχουν τον «χώρο να απλωθούν» με μία ομαλή μετάβαση στη νέα πραγματικότητα. Αυτή η λεπτομέρεια όμως, είναι και το μεγάλο λάθος της παραγωγής, που όπως φαίνεται, της κάνει μεγάλη ζημιά…

Από εκεί και πέρα και πιο συγκεκριμένα, το επεισόδιο με γέμισε μέχρι τα μπούνια. Οι σκηνοθέτες λες και γνώριζαν τη λέζα των τελευταίων ημερών, μας έδωσαν ένα αγνό, καλό, ορθόδοξο επεισοδιάκι Game of Thrones. Η αρχή έγινε με τη συνωμοσία του Varys στην πλάτη της Daynerys, η οποία προφανώς δεν εξελίχθηκε καλά γι’ αυτόν. Πριν φτάσουμε στο τελικό showdown, ήταν ολοφάνερο πως η Απελευθερώτρια είναι στα πρόθυρα του να γίνει Mad Queen. Είχε δείξει και στο παρελθόν πόσο σκληρή μπορεί να γίνει και πόσο τρελά θέλει να κάτσει στον θρόνο, σε σημείο μάλιστα που έφτασε να εκλιπαρεί τον Τζον Σνόου. Δεν ήθελε και πολύ όπως καταλαβαίνετε. Οι κοντινοί της δεν τη συμβούλεψαν σωστά σχεδόν σε τίποτα, η κολλητή της μερικές μέρες πριν έχασε το κεφάλι της κι ο άντρας που αγαπάει διατυμπάνισε σε όλο το βασίλειο πως είναι ο πραγματικός διάδοχος του θρόνου, ενώ του ζήτησε να μην το κάνει. Δεν θέλει και πολύ να στροφάρει ο άνθρωπος…

Κάπου εκεί, είναι που ξεκινάνε και τα «καλά». Με ένα ξαφνικό ντου, η Βασίλισσα και το κατοικίδιο της διέλυσαν αρχικά όλο τον στόλο της Σέρσει, κάνοντας παράλληλα κι ένα διακριτικό άνοιγμα στο τοίχος του Kings Landing. Η στρατιά της μπήκε στην πόλη και μετά από λίγο, άρχισαν να ηχούν οι καμπάνες της παράδοσης. Με μια θύμηση από το «Die Hard», η Daenerys καίει ολόκληρη την πόλη στην κυριολεξία και μαζί και τους πολίτες της. Οι παραγωγοί μας αποζημιώνουν για την υπομονή μας στο σκοτάδι της Μάχης του Γουίντερφελ, με τρομερά σκηνικά κι άπειρες εκρήξεις, ενώ τα πλάνα κόβουν την ανάσα χωρίς να τα διακόπτει ο παραμικρός διάλογος. Αυτό είναι γαμημένη ΤΕΧΝΗ! Βέβαια, αυτά δε μετράνε στον κόσμο, γιατί προφανώς οφείλουμε να σταθούμε στο γεγονός πως δεν υπάρχει αληθοφάνεια στην σειρά, από τη στιγμή που ένας δράκος δεν είναι σε θέση να κάψει μια ολόκληρη πόλη. Ε ψιτ μάγκες, κάτι τέτοια λέτε και για τις ταινίες με σούπερ ήρωες που δε σας φαίνονται αρκετά ρεαλιστικές και γελάει ο κόσμος. Σοβαρευτείτε ρε! Ζητάτε ρεαλιστικότητα σε μία σειρά που υπάρχουν δράκοι, μαγεία και «νεκρές παγοκολώνες» που περπατούν; Για να μην αναφερθώ σε αυτούς που γράφουν πως θυμίζει αρκετά από «Lost». Αρνούμαι να βάλω το GoT δίπλα σε μία πατάτα, που μετά από ένα σημείο δεν καταλάβαινες τι γινόταν, δε σε ένοιαζε τι γινόταν κι ακόμα και σήμερα βολτάρουμε στα Forum για να πάρουμε πρέφα τι θέλανε να πούνε οι ποιητές. Σ’ εσάς από την άλλη, που σας έπιασε ο πόνος για τους κατοίκους του Kings Landing, να αναφέρω σε αυτό το σημείο για το πως κωλοχάρηκαν τον αποκεφαλισμό του Νεντ Σταρκ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΛΥΠΟΜΑΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ!

Θέλω να κλείσω με το κομμάτι των χαρακτήρων. Όλες οι ιστορίες των ηρώων οδεύουν όπως έπρεπε να οδεύσουν. Πολλοί λέτε πως η σειρά χάλασε από όταν τα βιβλία σταμάτησαν να εκδίδονται από τον Μάρτιν. Προφανώς οι παραγωγοί έγραψαν τη συνέχεια της σειράς, με τις ευλογίες του συγγραφέα. Με τον ίδιο τρόπο θα κατέληγαν και στα βιβλία του, απλά πολύ πιο ομαλά, καθώς όπως είπαμε και πριν θα έβρισκαν τον απαραίτητο χώρο να απλωθούν. Μου άρεσε το σαιξπηρικό τέλος των Σέρσει και Τζέιμι Λάνιστερ. Ναι κι εγώ θα ήθελα να δω τη Σέρσεϊ να βασανίζεται γι’ αυτά που έχει κάνει στους αγαπημένους μου Σταρκ, αλλά μου άρεσε που το τέλος τους βρήκε μαζί, όπως ακριβώς ξεκίνησαν κιόλας. Παράλληλα, ο Σάντορ Κλεγκέιν είχε αφήσει μια δουλίτσα στη μέση και πήγε να αντιμετωπίσει τον αδερφό του στο πολυαναμενόμενο «Cleganebowl». Αφού προστάτεψε την Άρυα και την νουθέτησε να μην τον ακολουθήσει για να ζήσει, ακολουθεί μια επική μονομαχία στη σκάλα, με τους δυο τους να επιδίδονται σε ένα αυθεντικό βρωμόξυλο. Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας με τον «Mountain» να μην πεθαίνει με τίποτα. Πολύ ποιητικά και με σκηνοθετική κουτοπονηριά, ο «Hound» ρίχνει τον αδερφό του στην φωτιά όπως ακριβώς είχε κάνει κι αυτός όταν ήταν παιδιά. Μοναδική μου ένσταση ο χαρακτήρας του Τζον Σνόου. Τον λατρέψαμε μελαγχολικό και να θέλει να μείνει μακριά από ευθύνες σχετικά με την βασιλεία, αλλά πλέον αυτό το πράγμα έχει κουράσει. Ναι οκ, θες να σε λιμπίζονται τα γκομενάκια του Γουέστερος παίζοντάς το απόμακρος και καλά, αλλά έλεος κάπου! Ελπίζω οι παραγωγοί να δικαιολογήσουν την «υπερφόρτωση» του χαρακτήρα του στο τελευταίο επεισόδιο και να πάρει τον ρόλο που του αξίζει, όπως πρέπει να γίνει και με τους υπόλοιπους χαρακτήρες…

Αυτή ήταν η δική μου οπτική για το πιο πρόσφατο επεισόδιο του Game of Thrones. Ναι, μ’ έχει χαλάσει το πόσο μικρή είναι η σεζόν για τις εξελίξεις που έμεναν στο τραπέζι, όμως τηρουμένων των αναλογιών είναι καλή – έως πολύ καλή! Οκ, μπορεί να μην είναι η καλύτερη, αλλά σίγουρα δεν είναι και έτσι όπως την παρουσιάζουν οι… κριτές των πάντων. Οι παραγωγοί πήραν το ρίσκο τους με τα 6 επεισόδια κι όπως ήταν φυσικό, αυτό δεν τους βγαίνει. Από εκεί και πέρα όμως, επιλέγω να απολαμβάνω το τέλος της σειράς μακριά από την κριτική των social media… Ψυχραιμία και υπομονή λοιπόν, μέχρι την επόμενη εβδομάδα.

ΥΓ: «If you think this has a happy ending, you haven’t been paying attention»

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET