fbpx

Τα 10 πιο αδικημένα διαμάντια της Disney, που άξιζαν πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση!


WARNING: Ακολουθεί άρθρο που θα σε κάνει να θες να δεις πολλές ταινίες, οπότε σιγουρέψου ότι θα έχεις αρκετό χρόνο, πριν το διαβάσεις!

Όλοι εμείς που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στα 90s, δε θα μάθουμε ποτέ πόσο τυχεροί ήμασταν! Ήρθαμε στον κόσμο, την ίδια περίοδο που η Disney ζούσε την πιο ένδοξη εποχή της! Ήμασταν στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και σε κάθε ένα από αυτά, έβγαινε και ένα αριστούργημα κινουμένων σχεδίων, που ανυπομονούσαμε να απολαύσουμε!

Η δεκαετία 89-99 ονομάστηκε «Η Αναγέννηση της Disney» και όχι τυχαία. Ήταν τα χρόνια που η αγαπημένη μας εταιρεία επανήλθε απ’ την παρακμή προηγούμενων δεκαετιών και δημιουργούσε μεγαλουργήματα που θριάμβευσαν εισπρακτικά και καλλιτεχνικά. Με τέτοια τρελή ροή από ταινιάρες η μία μετά την άλλη, λογικό ήταν κάποιες να πατηθούν από άλλες, να περάσουν στα ψιλά και να μη λάβουν τη δόξα που άξιζαν!

Κάναμε μια αναδρομή και καταλήξαμε σε δέκα ταινίες που δεν εκτιμήθηκαν όπως η Μουλάν, ο Ταρζάν ή το Lion King, αλλά αποτελούν εγγύηση ψυχαγωγίας και προτείνουμε να τις δεις άμεσα! Και σε μαραθώνιο αν γίνεται!

10. Το Μαύρο Καζάνι (The Black Cauldron, 1985)

https://www.youtube.com/watch?v=Wia-2KIJ4rs

Ειρωνικά, η πιο σκοτεινή ταινία των αγαπημένων animators, βγήκε στις πιο «μαύρες» μέρες της εταιρίας! Στα πιο δύσκολα χρόνια της, η Disney πόνταρε σ’ ένα ταξίδι μαγείας και φαντασίας, όπου ένας πιτσιρικάς τα έβαζε μ’έναν κερατά βασιλιά (σοβαρά, έτσι τον λένε) που θα’κανε τον Μάμρα απ’το Thundercats να μοιάζει Κοκκινοσκουφίτσα!

Το ριψοκίνδυνο αυτό εγχείρημα γκρεμοτσακίστηκε στα ταμεία, αφού παραήταν spooky για τα μικρά που οι καημένοι γονείς πήγαν στο σινεμά να το δουν! Παραμένει λίγο παλιομοδίτικο με τα σημερινά δεδομένα, αλλά έχει πλάκα να βλέπεις μια πραγματικά διαφορετική ταινία Disney (και να σκέφτεσαι πόσο τρελοί ήταν που την έφτιαξαν για παιδιά)!

9. Ο Αδελφός μου, ο Αρκούδος (Brother Bear, 2003)

Αυτή θάφτηκε από μια πολύ καθοριστική λεπτομέρεια: βγήκε στις αίθουσες ελάχιστο καιρό μετά το Ψάχνοντας το Νέμο, που παιζόταν ακόμα και συνέχιζε τη κολοσσιαία επιτυχία του. Με τα μάτια όλων να’χουν συνηθίσει στον τρισδιάστατο ωκεανό, το παραδοσιακό σκίτσο του Αρκούδου έμοιαζε σκέτη αρχαιολογία. Plus, ανήκε στο είδος της φαντασίας, σε αντίθεση με την πολύ πιο «προσγειωμένη» αναζήτηση του κλοουνόψαρου!

Και κάπως έτσι καταδικάστηκε μια πολύ καλή ταινία, όπως και το 2D animation γενικότερα… Κρίμα κι άδικο, γιατί η υπέροχη ιστορία του Κενάι θα σου ζεστάνει την καρδιά, θα σε κάνει να θες να αγκαλιάσεις το αδερφάκι σου και θα εύχεσαι να κρατούσε λίγο περισσότερο! Άσε που έχει τραγουδάρες του Φιλ Κόλινς! Τι άλλο θέλεις δηλαδή;!

8. Ο Τζίμης και το Γιγαντοροδάκινο (James and the Giant Peach, 1996)

Φιλοτεχνημένη απ’ τους δημιουργούς του Nightmare Before Christmas, αυτήν την ταινιούλα ξεχωρίζει άνετα, διότι είναι η μόνη στο Top 10 που έγινε με παλιό, καλό stop-motion! Οι «μεγάλοι» της Disney δεν ήθελαν να επενδύσουν στην απαρχαιωμένη όσο κι εντυπωσιακή τεχνική animation, κάτι που φαίνεται από την προβληματική παραγωγή του φιλμ…

Παρά τις δημιουργικές διαφωνίες, τους καυγάδες και το ελλιπές κεφάλαιο (μέρος της ταινίας γυρίστηκε κανονικά με ανθρώπους, για να περιοριστεί το budget), η οδύσσεια του μικρού Τζίμη είναι ένα εξαίσιο παιδικό παραμύθι, γεμάτο μηνύματα και (φυσικά) πανέμορφες, χειροποίητες εικόνες! Ένα… masterpeach που αξίζει επανεκτίμηση!

7. Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών (Aladdin and the King of Thieves, 1996)

Η μόνη στη λίστα που δεν παίχτηκε σινεμά, αλλά αξίζει! Στα μέσα των 90s, η Disney ξεκινά τη μόδα των straight to video, δηλαδή ταινίες χαμηλότερου κόστους, που ήταν (και καλά) συνέχειες των μεγαλύτερων επιτυχιών όπως της Ποκαχόντας ή της Παναγίας των Παρισίων και έβγαιναν κατευθείαν στο βιντεοκλάμπ. Μόνος στόχος, ν’ αρμέξουν λεφτά βασισμένες στη φήμη των κινηματογραφικών, αλλά εδώ είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη!

Παρόλο που είναι εμφανώς φτηνότερη, δεν είναι υπερβολή αν πεις ότι αυτή η ταινία είναι ισάξια, αν όχι ανώτερη από την πρώτη, αφού την ξεπερνάει σε πολλά σημεία! Είναι πιο αστεία, πιο θεαματική, πιο προσωπική για τον ήρωα και πιο τίγκα στη δράση! Συν το ότι ήταν η μοναδική φορά που ο αείμνηστος Ρόμπιν Γουίλιαμς επέστρεψε για να δώσει τη φωνή του στο Τζίνι, με τον λατρεμένο μπλε τρελάρα να ξεσαλώνει όσο ποτέ!

6. Διακοπές για Πάντα (Recess: School’s Out, 2001)

https://www.youtube.com/watch?v=9cRn-bV5vdc

Ακόμα κι αν δεν έβλεπες Recess (ντροπή σου!), σίγουρα θα θυμάσαι κάποιον απ’ τους ήρωες που σε αντιπροσώπευε! Αυτή η σειρά εξέφραζε όλα όσα νιώθαμε για τα αγαπημένα λεπτά της σχολικής ημέρας και μετά την τελευταία σεζόν, η Disney τη μετέφερε στο σινεμά, επικεντρώνοντας στο μεγαλύτερο των διαλειμμάτων: τις καλοκαιρινές διακοπές!

Όταν ένας παρανοϊκός χαρτογιακάς βάζει σκοπό να εξαλείψει για πάντα τα σχολικά διαλείμματα, η κορυφαία παρέα (ο TJ, η Σπινέλλι, ο Bινς, η Γκρέτσεν, ο Μίκι και ο Γκας) αναλαμβάνει δράση και γίνεται ο κακός χαμός! Τρελός χαβαλές αλλά και συγκίνηση, αφού σου θυμίζει τα δικά σου παιδικά χρόνια, όταν τελείωνε το σχολείο και το μόνο σου πρόβλημα ήταν το πώς θα απολαύσεις το καλοκαίρι….

5. Ο Αυτοκράτορας Έχει Κέφια (The Emperor’s New Groove, 2000)

Το φιλμ που μας έμαθε τι είναι το λάμα (σοβαρά, ήξερε κανείς αυτό το ζώο πριν το δει εδώ πέρα;), είναι μια ξεχαρβαλωμένη κωμωδία που δεν παίρνει στιγμή τον εαυτό της στα σοβαρά! Και να σκεφτείς ότι ξεκίνησε σαν βαρύ, δραματικό μιούζικαλ στα χνάρια του Lion King, αλλά μετά από 6 χρόνια που τους πήρε να το τελειώσουν, ευτυχώς κατέληξε σε μια πολύ πιο κεφάτη και χιουμοριστική ιστορία, που δε θα βρεις όμοια της!

Δεν ξέρω τι ναρκωτικά έκαναν οι δημιουργοί της Disney τότε, αλλά σίγουρα πρέπει να ήταν απ’ τα πολύ βαριά! Μιλάμε για 78 λεπτά που θα δοκιμάσουν τις αντοχές της κοιλιάς σου, αν δεν πάθεις και καμιά καρδιακή προσβολή από τα γέλια, γιατί αυτή είναι η πιο καμμένη και αστεία ταινία που έχουν κάνει – μετά τον Ηρακλή εννοείται!

4. Η Πριγκίπισσα και ο Βάτραχος (The Princess and the Frog, 2009)

Όταν έβγαινε αυτή η ταινία, θυμάμαι πολύ καθαρά την έκπληξη όλων, γιατί ήταν μια από τις τότε σπάνιες φορές που η Disney επέστρεφε στο φτιαγμένο στο χέρι καρτούν. Στα τέλη των 00s, το ψηφιακό είχε πλέον καθιερωθεί, με το Up να σαρώνει τα πάντα εκείνη τη χρονιά. Τα μεγάλα κεφάλια του στούντιο δεν έδιναν δεκάρα για την παλιά τεχνολογία, αλλά οι σχεδιαστές ήταν αποφασισμένοι να επαναφέρουν αυτό που τόσο μας είχε λείψει!

Έτσι, εκσυγχρόνισαν μια σχεδόν vintage μέθοδο, επαναφέροντας την εκθαμβωτικά σαν τη Τιάνα, που έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα πριγκίπισσα της Disney! Κάτι που, πέρα απ’τις συζητήσεις που άναψε (για το αν η ηρωίδα κατέρριπτε ή ενίσχυε τα στερεότυπα), ήταν ένα εξίσου ιστορικό γεγονός που γέμισε τους φαν με ελπίδα για μελλοντικά φιλμ!

3. Η Γενναία Μικρή Φρυγανιέρα (The Brave Little Toaster, 1987)

Λίγο πριν το τέλος των πέτρινων χρόνων και την απαρχή της παντοκρατορίας της, η Disney συμμετείχε (περισσότερο σαν υποστηρικτής) στη δημιουργία αυτού του cult classic, που αποτέλεσε προπομπό για το ένδοξο μέλλον των δημιουργών της, αφού ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που στην πορεία σχημάτισαν την Pixar! Μπορούμε άνετα να πούμε, ότι χωρίς τη «φρυγανιέρα», το μέλλον της βιομηχανίας θα ήταν πολύ διαφορετικό…

Πέρα απ’ αυτό, η ταινία χαράχτηκε σε πολλές τρυφερές αναμνήσεις γιατί ήταν… ΧΕΣΙΜΟ! Χωρίς καμία υπερβολή, ήταν γεμάτη άγριες εικόνες, εφιάλτες με κλόουν, απότομη γλώσσα, σεξουαλικά υπονοούμενα και αρκετούς θανάτους! Ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό φιλίας κι ενηλικίωσης, που δεν κώλωνε να σου δείξει πόσο σκληρός είναι ο κόσμος, ενώ ταυτόχρονα σου γλύκαινε τη ψυχή! Βρες τη, δε θα το πιστεύεις για τι αριστούργημα πρόκειται

2. H Χαμένη Ατλαντίδα (Atlantis: The Lost Empire, 2001)

Σήμερα αγαπιέται φανατικά, αλλά στην εποχή της έλαβε μέτρια υποδοχή, κυρίως επειδή δεν είχε κανέναν να τραγουδάει (το στάνταρ έως τότε)! Σαν αντίβαρο όμως, προσέφερε ένα ανυπέρβλητο έπος που θα ‘πρεπε να διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές! Υποδειγματική γραφή, σκηνοθεσία, σκίτσο κι όσο για τη μουσική… απλά δες το βίντεο!

Στην ελληνική μεταγλώττιση είχαμε απ’τον αθάνατο Σάκη Μπουλά μέχρι και τη Βίκυ Κουλιανού (ένα sex symbol που μας… μεγάλωσε!), την οποία από τότε αποκαλώ Χέλγκα! Τσιμπημένος, τι να πεις… Plus, ανήκω στους προνομιούχους που και στο σινεμά το είδαμε και την παιχνιδάρα του στο Playstation λιώσαμε! Υπερπλήρης εμπειρία!

Θα ήταν το αδιαμφισβήτητο Νο1 σ’ αυτήν τη λίστα, αν δεν υπήρχε…

1. Ο Πλανήτης Των Θησαυρών (Treasure Planet, 2002)

NAI.    ΡΕ.    Π****Η.

Το γιατί αυτή η εργάρα δεν μνημονεύεται ως μια απ’ τις κορυφαίες, δεν θα το καταλάβω ποτέ κι ούτε με ενδιαφέρει. Μετατρέποντας την κλασική νουβέλα του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον σε ένα υπερθέαμα επιστημονικής φαντασίας, η Disney μας ταξιδεύει σ’ έναν πανέμορφο steampunk κόσμο και σε μια μεγαλειώδη πειρατική περιπέτεια, που όμοια της, κανένας Τζόνι Ντεπ δεν θα μπορούσε να’χει καν ονειρευτεί…

Λέει πολλά για μια ταινία, όταν έχει τραγούδι του Χατζηκλάνη και όχι απλά δεν σ’ενοχλεί, αλλά το λατρεύεις κιόλας! Μέχρι σήμερα, δεν έχω σταματήσει να ακούω το «Είμαι Εδώ», το οποίο όσο «ώριμος» κι αν το παίζω, με πνίγει στη νοσταλγία. Και επιστρέφω σ’ αυτό το απέραντο σύμπαν. Και βλέπω τον εαυτό μου στον Τζιμ. Και παλεύω να μη συγκινηθώ.

Και αποτυγχάνω.

Τσέκαρε επίσης:

 

#ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ

#BEST OF INTERNET

#BEST OF INTERNET